اتیسم(اوتیسم)بزرگسالی

311 پاسخ

1. سلام.
   من از بچگی یه سری مشکلات داشتم ولی دکتر نبردنم.
   یک بار رفتم پیش روانشناس بالینی، گفت: شبیه سندروم اسپرگره. ولی بعد که بیشتر صحبت کردیم. گفت: یه تفاوت هایی با اسپرگر داره. باید بیشتر بررسی شه. شاید مشکلات آناتومی مغزی باشه.
   قراره برم دکترهای دیگه ای واسه بررسی های بیشتر.
   ولی میخواستم بدونم مشکلات آناتومی مغزی به چه معناست؟ ایا شبیه سندروم اسپرگر ممکنه بروز کنند؟ (چون واقعا هم تو اینترنت اسپرگر رو میخونم شباهت بهش زیاد دارم ولی تفاوت هم باهاش دارم.)
   مشکلات آناتومی مغزی چه تاثیری روی زندگی میتونند بذارند؟ (چون تو اینترنت هرچی سرچ کردم چیزی در مورد مشکلات اناتومی مغزی نبود.)
   ممنون میشم اگه یک توضیحی در مورد مشکلات آناتومی مغزی بدید.
   من دختر 24 ساله هستم و دیپلم انسانی دارم. دیپلم رو با معدل بالای 18 گرفتم.
   واقعا احتمال داره مشکلات آناتومی مغزی داشته باشم؟

   پاسخ

   1. درود دوست من
      مشکل اناتومی مغزی یک تشخیص خیلی خیلی خیلی کلی هست مشکل اناتومی مغزی خیلی گسترده هست و اصولا نباید از این عبارت استفاده کرد.اگر قرار هست تشخیصی داده بشه باید از عبارات مشخص استفاده بشه.باید از این همکار گرامی بخواهید یک منبع معتبر در مورد اختلالی به نام مشکل اناتومی مغزی به شما معرفی کنند.به نظر من متخصص خودتون رو تغییر بدید

      پاسخ

2. سلام شبتون بخیر
   من از بچگی یک سری حرکات اضافی دست و پا داشتم و مدام با انگشت های پا یا دست بازی می‌کردم و اصلا ثابت نمیتونم بشینم مخصوصا وقتی یکم مضطرب میشم بابت شرایط محیط کلا خیلی سریع استرسی و عصبی میشم و کل بدنم شروع به لرزیدن میکنه الان ۲۷ سالمه و ۳ ساله که علاوه بر این درک حرف های بقیه خیلی برام سخت شده و وقتی با کسی هم صحبت میکنم همه میگن مثل گوینده ها حرف میزنم گاهی اوقات هم میگن انگار خودت نمیفهمی چی میگی کلمات بعدیم یادم میره همینطور نمیتونم منظورم رو درست برسونم و جملاتم تقریبا نا تمام میمانه مهارت بالایی تو کارم دارم ولی به خاطرم قدرت کلام شلی که بابت مشکلاتی که متوجه شدم دارم ندارم نمیتوانم موفق شم البته تا پیش دانشگاهی سطح حفظیاتم عالی بود اما الان خیلی ضعیف شده ولی همون موقع روابط اجتماعی خیلی خوبی نداشتم خیلی ناراحتم میشه کمکم کنید

   پاسخ

   1. درود دوست من
      این مواردی که شما فرمودید باید بیشتر بررسی بشه برای نمونه باید بررسی کنیم که چه میزان شما احتمال داره درگیر با اضطراب باشید. و اینکه ایا علائم دیگری مانند وسواس و یا رفتارهای عادتی دیگه و یا نقص در عملکرد های عاطفی دارید یا نه.ساکن کجا هستید؟

      پاسخ

3. سلام
   من خانومی ۳۹ ساله هستم و فکر میکنم اختلال اوتیسم رو از کودکی داشتم
   زمانی که به مدرسه رفتم تا مدت ها با اینکه توجه و نگاهم به مربی اموزش بود اما چیزی یاد نمیگرفتم و نمیتونستم تمرکز کنم،تا حدی که مسئولین اموزش از والدین خواسته بودن در صورت استمرار این وضعیت منو به مدرسه معلولین ذهنی ببرن.اما به مرور با فشار اموزشی و معلم خصوصی اوضاع بهتر شد
   هیچ وقت دوستی نداشتم اگر هم بود مقطعی و معاشرت بیشتر از طرف اونها بود
   تو ارتباط چشمی مشکل دارم و از نگاه کردن به صورت دیگران موقع صحبت دوری میکنم . در حال حاضر که شاغلم و همیشه مشکل عدم تمرکز دارم
   لیست روزانه کارهام رو باید بنویسم تا فراموش نکنم، دلم نمیخواد با کسی حرف بزنم ، با تنهایی خودم خیلی خوشحال ترم
   بهترین موقعیت های شغلی رو بخاطر استرس تغییر ندادن محیط از دست دادم، حتی به اشیا وابستگی دارم
   و همیشه تو ذهنم در حال تجسم بدترین اتفاق ها هستم
   ترس از دست دادن و انتخاب غلط تمام زندگی من رو فلج کرده، نمیدونم مشکلات من به موضوع افسردگی بر میگرده، یا ریشه در اوتیسم داره

   پاسخ

   1. درود دوست من
      ممنونم که با ما صحبت می کنید
      مواردی که شما فرمودید میشه از چند جنبه بهش نگاه کرد. این موارد میتونه هم نشانه اتیسم باشه و هم نشانه برخی اختلالات دیگر مثل اختلال ocd یا افسردگی و یا حتی اختلال شخصیت.
      ایا شما رفتار های تکرار شونده هم دارید ؟
      ایا شما رفتارهای وسواسی هم دارید؟

      پاسخ

4. سلام اقای دکتر. خسته نباشید.
   خواهرزادم یه دختر جوونه که از بچگی دچار مشکلاتی بوده که والدین فکر میکردن از عمده کاراش دکتر نبردنش فقط دعواش میکردن که چرا این جوری هستی.
   حالا دختر خواهرم خودش رفته دنبالش روانشناس رفته گفته از بچگی این جور بودم الان این جورم روانشناس گفته ممکنه اسپرگر باشه. ممکنه بیماری دیگه ای باشه. برو پیش روانپزشک واسه ادامه تشخیص.
   شنیدیم اگه شخصی مشکل مغزی از بچگی داشته باشه اول باید بره پیش روانشناس بعد روانپزشک بعد متخصص اعصاب و روان بعد متخصص مغز و اعصاب بعد نوار مغز بعد سیتی اسکن مغز. درسته؟
   چند روز دیگه دختر خواهرم قراره بره پیش روانپزشک. اگه روانپزشک هم بگه یه مشکلی هست که از بچگی داره چه قدر راه مونده تا سیتی اسکن مغز؟
   اگه تشخیص اسپرگر بدن سیتی اسکن مغز میدن یا اگه بیماری دیگه ای تشخیص بدن؟ چه بیماری تشخیص بدن سیتی اسکن مغز میدن؟
   اخه ما شنیدیم هر بیماری مادرزادی مغزی تو سیتی اسکن مغز مشخص میشه. خواهر زاده منم از وقتی نوزاد چند ماهه بوده اولین علائم و چیزهای عجیبش دیده شده.

   پاسخ

   1. درود دوست من
      در مورد ویژگی های ایشان ابتدا باید یک متخصص اتیسم ایشان را مورد بررسی و سنجش قرار دهند. در صورت وجود اختلال اتیسم می توان هم رفتار درمانی و هم دارو درمانی را انجام داد. اما سی تی اسکن به عنوان یک فرایند تشخیصی نباید استفاده بشه و مورد تایید نیست و شاید یک فرایند کمکی باشه. در هیچ کجای دنیا تاکید می کنم در هیچ کجای دنیا از سی تی اسکن برای تشخیص طیف اتیسم استفاده نمی شه.تشخیص استاندارد اتیسم تنها از طریق پرسشنامه و مشاهده انجام میشه

      پاسخ

5. سلام وقت بخیر
   من یه دختره23 ساله هستم
   همیشه ارتباط برقرار کردن با افراد برام سخت بوده و حتی تو بچگی هم مثل بقیه هم سن و سالام نبودم و بیشتر هم به بزرگتر از سن خودم تمایل داشتم ک خب تو جمع های اونام نمیتونستم حرف بزنم و همییشه برچسب ساکت و منزوی میخورد بهم، البته اینم بگم برخورد مامانمم تو جمع ها باهام زیاد خوب نبود
   تو دوران مدرسه همیشه دو سه تا دوست صمیمی داشتم ک باهاشون راحت بودم ک هرسال تقریبا همونا بودن و هنوزم باهاشون درارتباطم ولی نه مثل قبل،با بقیه دوستا و همکلاسیام خوب بودم تقریبا ولی ارتباط عمیق نمیتونستم باهاشون بگیرم یا نمیدونستم باید الان چه رفتاری داشته باشم یا چه حرفی بزنم،یه جورایی تو جمعشون اینجوری بودم ک در میان جمعم و دلم جای دیگری…راحت نبودم.
   این حالتام و وسواسم تو دبیرستان و کنکور بیشتر شد و چهارسال پیش حدود یک سال و خورده ازیپم و ریسپیریدون مصرف کردم و بعد بدون نظر پزشک کم کم قطعشون کردم و همیشه برام سوال بود ک چرا دکتر بهم ریسپیریدون داده.
   نمیخام از خودم تعریف کنم ولی انگار هوش و استعداد بالایی تو اکثر کارها دارم و همین میترسونتم و نمیزاره کاری کنم چون همیشه تو یه حوزه ای که وارد میشم میبینم چه توش خوبم میگم عهه همینه،همین استعداد و علاقه منه،بعد چند روز دیگه تا با یه حوزه دیگه آشنا میشم میگم عه اینم چه جالب و باحاله،برم سراغ این و… اخرم نمیفهمم باید چه کاری کنم،دلم خیلی از حوزه ها رو همزمان میخاد.
   تو دوران مدرسه بدون خوندن یاا کمتررین زمان خوندن(واقعا کم)همیشه نمرات بالایی میگرفتم که باعث میشد دوستام فکر میکردن من یه دروغگو هستم و همش دارم درس میخونم.
   همین برچسبا باعث شد که حتی از به طرف درس رفتن هم زده شم و نتونم کمترین تمرکز و خوندن رو برای کنکور بزارم و حسابی سرخورده و درجا زدم.
   شاید از نظر بقیه قابل درک نباشه ولی واقعا این فکره داره اذیتم میکنه که من با کمترین تلاش میتونم بهترین نتیجه رو بگیرم،ترجیح میدم سراغ کاری نرم تا برچسب نخورم یا حتی کار رو پیچیده کنم برای خودم تا احتمال موفقیتم توش کم شه،از موفق شدن میترسم
   حتی میترسم از اینکه فکر کنم باهوشم و حتی اطرافیانم ک بهم میگن حالم بد میشه،همش با خودم فکر میکنم اگه من تو همه چیز قراره باهوش یا خوب باشم،پس اونایی که تو خیلی کارا شاید اون استعداد زیادو نداشته باشن یا خوب نباشن چی میشن؟پس من حتما دارم حق اونارو میخورم، پس نههه من حتما تو همه چیز باهوش نیستم و چیزایی هم هست ک توشون خوب نباشم
   این فکرااا آزارم میده به معنای واقعی
   بنظرتون اینا نشونه اتیسم میتونه باشه یا چیز دیگه ای؟
   و باید چیکار کنم؟ توصیه ای برای خودم و فکرام دارید ک بتونه بهم کمک کنه؟
   ممنونم

   پاسخ

   1. درود دوست من
      ممنونم که ما رو به عنوان هم صحبت انتخاب کردی
      دوست من این موارد که شما فرمودید نمیتونه نشانه اتیسم باشه و بیشتر نشانه هایی از نوعی شخصیت هست که باید بیشتر شناخته بشه تا بتونم بهتون کمک کنم.شما درمورد وسواس صحبت کردید و ممنونم میشم بیشتر درموردش برام توضیح بدید و اینکه ایا نظر دیگران درمورد خوتون براتون مهمه؟
      در مورد روابط خانوادگی تون بهم بفرمایید ؟ و اینکه الان دانشجو هستید؟

      پاسخ

6. درود به شما
   خیلی ممنونم ازتون🙏
   در مورد وسواس،وسواس چک کردن،شستشو و فکر کردن
   مثلا در مورد شستشو اینجوری بود که فکر و تمرکزم یهو میرفت یه جا دیگه،بعد ک ب خودم میومدم میدیدم کلی زمان گذشته
   چک کردن و شستشو رو بنظرم الان خیلی بهتر از قبل شدم و برا خودم مرحله ب مرحله اش کردم ولی بازم کماکان میاد سراغم
   در مورد فکر کردن،انگار نشخوار فکری دارم،خیلی زیاد فکر میکنم راجبه مساعل مختلف،کافیه یه مطلب جدید ببینم یا یه موضوع جدید چه تو ذهنم،چه تو زندگی پیش بیاد،کلی در موردش فکر میکنم که مثلا درسته،غلطه یا زوایای مختلف یا پنهانش چیه، و اینم خودش آزار دهنده اس این مقدار فکر کردن و خب باعث میشه کارامم هی عقب بندازم.
   در مورد نظر دیگران،اره برام مهمه بنظرم،البته قبلا شدید تر بود و الان سعی میکنم کمتر اهمیت بدم و روم خیلی تاثیر نزاره،حتی الان طوری شدم ک بنظرم نظرات مثبت بیشتر اظطراب بهم میده و حالمو یه طوری میکنه نسبت به نظرات منفی،نمیدونم همیشه اینطوری بودم یا نه
   و در کل دیگران برام خیلی مهم اند،اینکه سعی کنم کاری نکنم ک اذیت شن و یا اینطوری نباشه ک خودمو بهتر ببینم یا حتی اونا بهتر ببینن و…
   مثلا الان یک ساله و خورده ای هس که با محافل ادبی و ادبیات به طور خاص آشنا شدم و واقعا بهش علاقه مندم و اولین چیزی هست که ادامه اش دادم ولی اینطوری نیستم که زمان زیادی براش بزارم و یا مثلا تنها حوزه مورد علاقه زندگیم باشه،همین الانشم دوست دارم خیلی چیزای دیگم امتحان کنم در کنارش،تو همین مدت تو محافلی ک میرفتم،نظر خیلی از افرادی که سالها تو این حوزه مطالعه و دستی دارند جلب میشد بهم و تعریف میکردن و خب این باعث میشد همش فکرایی ک گفتم بیاد سراغم و حالم یه طوری شه و نگران بقیه اعضا باشم و خب بعضی وقتام حس میکردم از حسادت یه حس بدی بهم منتقل میکنند با رفتارشون یا یه نگاه بدی بهم دارند هرچند که باهم روابط خوبی هم داشتیم.
   روابطم با خانواده خوب و معمولیه،ولی اینطوری نیستم که هرچیزیو بهشون بگم یا زیاد از هم تعریف کنیم و..،از بچگی هم کارامو ب خودم سپردن و از لحاظ عاطفی یا خیلی از کارای شخصی مستقلم و حتی بار خواهر کوچکترمم رو دوش منه خیلی وقتا،با پدرم بهترم و راحت تر،مامانم کلا هیچوقت از نظر عاطفی کار خاصی نکرده و اتفاقا برعکس همیشه هم سعی کرده جلو بقیه یه ایرادی ازم بگیره یا ضایعم کنه و حس بدی بهم بده،هرچند که این رفتاراش بنظرم ناخودآگاهس و الان دیگه سعی میکنم درکش کنم و کمتر ناراحت یا عصبی شم چون حس میکنم خودشم تو یه سری از حسرت های دوران بچگی یا یه زمان خاصی مونده و اونم بنظرم با وجودی ک استعداد خوبی تو خیلی چیزا داره ولی انگار خودشو باور نداره و یه اعتماد ب نفس ضعیف ک فقط دوست داره جلو بقیه موجه جلوه کنه و رفتاراش فیک و الکیه بعضی وقتا و از نظر من ک برعکس این رفتارای الکی موجه بیشتر به دل نمیشینه و برا همینه ک هی ب مام گیر میده و یا مثلا رییس بازی در میاره،و وسواسم داره مثلا چک کردن یا شستشو که فکر میکنم اونم هی ذهنش پرت میشه ولی هیچوقت حتی این رفتارای خودشم نمیپذیره چه برسه ب اینکه بخاد بره دنبال درمان،پدرمم بنظرم تا حدودی کمالگراس و تو خانواده پدریمم سابقه وسواس و اظطراب هست.
   نه من دانشجو نیستم و این یکی از سرخوردگی های زندگیمه،هم بخاطر خانوادم ک روشون نمیشه بگن دخترشون هیچی نشده،هم بخاطر خودم که دوست داشتم دانشگاه و اتفاقات بعدشو تجربه کنم ولی هیچوقت نتونستم درس بخونم برا کنکور،هی از این شاخه به اون شاخه پریدم و رشته های مختلف رو خاستم کنکور بدم،ولی هر رشته ای هم خاستم برم سراغش نتونستم براش بخونم و تلاشی کنم،روزایی ک درست برای کنکور خوندم به تعداد انگشتام نمیرسید تا پارسال که تصمیم گرفتم بخونم برای فرهنگیان رشته زبان و دو هفته براش خوندم و اولین تجربه درس خوندن طولانی و مستمر عمرم بود،درصدام نسبت به این دو هفته خوب بود ولی فرهنگیان زبان چهار پنج نفر فقط از استان ما میخاست،ک من رتبم نرسید.
   الانم میترسم بخام درس بخونم به دلایلی ک گفتم.
   اینم بگم ک من اظطراب اجتمایی شدید هم داشتم و حتی دستام یخ میکرد و ضربان قلبم میرفت بالا موقع حرف زدن با بقیه و هول بودم،از وقتی این محافل ادبی رو رفتم تونستم به این مورد خیلی غلبه کنم و شاید بخاطر همینه ک این محافل رو ادامه دادم،الان خیلی آرامشم تو این مورد بیشتر از قبله و اظطرابم کامل از بین نرفته ولی خیییلی کمتر شده.

   پاسخ

   1. درود دوست من
      با توجه به صحبتهایی که داشتید از نظر بنده اتیسم منتفی هست وباید بر روی وسواس و اضطراب کار کنید. شما پتانسیل های خود درمانی را دارید بهتره به سراغ یک روانشناس خوب در منطقه سکونت خودتون برید و در مانهایی رو شروع کنید مثلا cbt.برخی از رفتار هایی که شما را نگران کرده هم میتونه ریشه در گذشته شما داشته باشه.
      دوست من به کنکور بهتر بیشتر فکر کنید. سعی کنید این حجم از توانایی رو در مسیر درستی استفاده کنید تا برای اینده هم شرایط بهتری داشته باشید هرچند که همه چیز کنکور نیست و بهترین حالت اینه که شما انسان راضی از خودتون باشید و آرامشی که دیگران ندارند را بدست بیارید.در خدمت شما هستم .

      پاسخ

7. درود به شما
   خیلی ممنونم که از طریق سایت این فرصت رو ایجاد کردید برای راهنمایی و خیلی ممنونم برای توصیه هاتون
   اره واقعا خودمم بخاطر کنکور و دانشگاه نرفتن ناراحتم،ولی متاسفانه نمیدونم چرا نمیتونم با درس خوندن ارتباط بگیرم،آرزوم شده مثل بقیه ک میتونن بشینن پای درس،منم بتونم بشینم و درس بخونم،امیدوارم بتونم یه طوری به این موضوع غلبه کنم.
   در مورد توانایی ها هم من هنوز شک دارم به خودم،گاهی فکر میکنم شاید همه شدن ها و چیزایی ک گفتم فقط از روی شانس یا اتفاق یا همچین چیزی بوده باشه،از کجا معلوم همچین چیزی نبوده باشه؟از کجا معلوم دلیلش استعداد من یا خود من بوده باشه؟
   این فکرای مختلف،هی در این زمینه میاد سراغم
   انگار دنبال راهی ام که حقیقتو در مورد خودم بفهمم و بدونم واقعا چی درسته و چی درست نیس
   راهی نیست که بشه در این مورد بفهمم؟
   سپاس

   پاسخ

   1. سپاس از شما دوست خوبم
      نه در مورد شما و با توضیحاتی که دادید نمی توان بحث شانس یا رخداد را مطرح نمود.قطعا هر کسی دارای نوعی استعداد هست و البته الان دیگه به هوش به عنوان یک عامل واحد در یادگیری نگاه نمی کنند و هوش یک کلیت هست . و ممکنه شما در برخی از موارد توانایی هایی خاص داشته باشید. می تونید برای پیدا کردن پاسختون از همین کانال با ما در ارتباط باشید و البته بنده در حد توان و زمان در خدمت هستم

      پاسخ

      1. درود به شما
         سپاس بابت راهنمایی و لطفتون
         خوشحال میشم از کمکتون بهره مند شم در حدی که براتون امکانش هست
         از چه طریقی و چطور میتونم ارتباط بگیرم؟

         پاسخ

         1. دوست من از همین طریق میتونیدبا ما در ارتباط باشید

            پاسخ

            1. ممنونم
               درمورد پیدا کردن پاسخم،از چه راه هایی میتونم اقدام کنم؟ تستی چیزی در این مورد وجود داره که برم سراغش؟

            2. خودتون نباید به دنبال پاسخ باشید سوالات رو مطح کنید و پاسخ دریافت کنید.

8. من ۱۹ سالمه و تقریبا تمام علائم گفته شده رو دارم !
   تقریبا هیچ دوستی ندارم
   ارتباط اجتماعی برام سخته و نگاه کردن به صورت آدم ها برام مشکله
   و شروع کارهای جدید برام ترسناکه
   راهی هست که قطعی متوجه بشم که اتیسم دارم یا نه؟

   پاسخ

   1. درود دوست خوبم
      برخی از این موارد میتونه به عنوان یکی از ویژگی های شخصیتی باشه و الزاما باید توسط یک متخصص اتیسم مورد بررسی قرار بگیرید تا مشخص بشه این علائم مربوط به چی هست. ولی اگر این علائم در حال حاظر خللی در زندگی روزمره و روتین شما نداره باید از مشاور ها کمک بگیرید تا بتونید کارایی زندگی خودتون رو به حد اکثر برسانید.نکته ای دیگر اینکه شما در حال حاظر در مقطع سنی هستید که بیشترین کنش و واکنشهای عاطفی و هیجانی را دارید و باید همه جونب را در مورد خودتون در نظر بگیرید . دوست جوان من براتون بهترین ها رو آرزو دارم و از تون می خوام از لحظه های زندگی بیشترین لذت رو ببرید

      پاسخ

9. سلام منم۱۹ سالمه و براساس چیزایی ک گفتید فک میکنم اوتیسم دارم و ناراحتم امیدوارم زودتر بمیرم راحت شم

   پاسخ

   1. درود دوست خوبم
      دوست من تشخیص اتیسم در بزرگسالی کار سختی هست و الزاما باید از تست های استاندارد مانند adir استفاده بشه. حتی خود من هم برخی از این علائم رو دارم.اما زندگی چیزی نیست که بشه راحت کنارش کذاشت درسته حالا سختی ها بیشتر شده بخصوص برای جوانهایی در سن شما. اما به خودت امید وار باش. روزی خود شما میتونی دست دیگران رو بگیری و بهشون امید به زندگی بدی.خوشحال میشم اگر حرف زدن با من بهت کمک می کنه با من حرف بزنی همیشه اماده شنیدنت هستم.

      پاسخ

10. سلام من یک پسر ۸ ساله دارم که واقعا هم خودش و هم ما در عذاب هستیم همیشه بهانه میگیره و گریه میکنه اصلا کلمه نه نمی پذیره در درس ها بسیار ضعیف هست به نحوی که سال اول دوبار تکرار کرد چون با گوشی اصلا نتونست درس بخونه دست خط بسیار بدی داره هر کاری که دوست داره به هر نحوی که شده باید انجام بده و اگر مخالفت کنیم با هر تر فندی شده، داد و بیداد و گریه و روی اعصاب ما راه‌رفتن باید انجام بد ه حتی اگر شده ۲۴ ساعت گریه میکنه تا به خواسته اش برسه خیلی به سیگار علاقه داره اگر شده هرجا سیگار ببینه برمی داره میدزده و می کشه و اگر سیگار نباشه با کاغذ سیگار درست می کنه و مثل سیگار دودش می کشه با هم سالانش نمیتونه خوب ارتباط بگیره فوتبال نمیتونه با بچه ها بازی کنه کلاس شنا رفت اما اصلا شنا یاد نگرفته قانون نمی پذیره بدون اجازه وسایل دیگران بر میداره و روی وسایل خودش اصلا حساسیت نداره و به دیگران میده همیشه وسایلمشو گم می کنه و اصلا یادش نمیمونه کجا گذاشته یا چی شده چیزهای منفی را به شدت سریع یاد میگیره و هرچی براش توضیح میدهم اصلا توجه نمیکنه و کار خودش می کنه آموزش پذیری خیلی پایینی داره و به شدت دروغ میگه به نحوی که برای کشف حقیقت باید ۴۸ ساعت زمان بذارم تا از یک طریقی حقیقت امری متوجه بشم جوری دروغ میگه و قسم میخوره و وانمود میکنه که راست میگه که هرکسی قانع می شه راست میگه .بدون اجازه پول و وسایل دیگران بر می داره خلاصه که کلا برای من آبرو نذاشته و واقعا از داشتن این بچه همه جا خجالت زده میشم پارسال خیلی پیگیر درمانش شدم اما متاسفانه درمانگر دلسوز و متعهد و متخصصی نبود همه به فکر پول بیشتر بودند هیچ نتیجه ای نداشت یه مدت دارو مصرف می کرد که به شدت اضافه وزن گرفت و همش می خوابید و اصلا هیچی یاد نمی گرفت انگار مغزش بی حس می شد. داروهاشو قطع کردم تشخیص نقص توجه و بیش فعالی داده شده لطفا کمکم کنید خیلی نگران آینده اش هستم چون واقعا علاقه شدید به بزهکاری و دود و سیگار داره و آموزش پذیری بسیار پایینی داره اگر می تونید کمکم کنید من یک مادرم و زندگیم سیاه شده نا امید شدم گاهی میگم خدا کنه بمیره عذاب وجدان می گیرم از این افکار خودم یا میگم من بمیرم که راحت بشم بعدش می گم من نباشم واقعا معلوم نیست چه بلایی سرش بیاد اگر کسی هم در شهر اراک می شناسید معرفی کنید من منتظر جواب و کمک شما هستم.

    پاسخ

    1. درود دوست من
       سپاس که با ما صحبت کردید
       برخی از علائمی که فرمودید نشانه اختلال بیشفعالی و نقص توجه هست که با اختلال سلوک همبودی پیدا کرده. فرزندتون الزاما نیازمند رفتار درمانی پیوسته است. بصورت کلی باید بر روی رفتار او کار کنید. الزاما باید به یک متخصص مراجعه کنید که بتواند رفتار درمانی های گروهی را به خوبی اداره کند.دارو درمانی تنها به همراه رفتار درمانی می تواند برای فرزند شما موثر باشد. اگر اصفهان بودید می توانستیم در این خصوص به شما کمک کنیم . ولی در اراک باید به یک روانشناس کودک که در حیطه اصلاح رفتار مهارت دارد مراجعه کنید .اما اختلال اتیسم در فرزند شما منتفی است و قطعا اگر از نزدیک فرزندتان را ببینیم بیشتر می توانیم به شما کمک کنیم

       پاسخ