اتیسم اختلالی مادام العمر است و در بزرگسالان نیز می توان علائم ان را مشاهده نمود
در دهه های گذشته اختلال طیف اُتیسم(اوتیسم) توجه کمتری را از جامه پزشکی و اموزش دریافت می نمود و این بدین معنی است که ممکن است تعداد بسیار زیادی مبتلا به اُتیسم در میان ما زندگی می کنند که در دهه های قبل تشخیص داده نشده اند. دانستن در مورد اُتیسم بزرگسالی می تواند مهیا کننده گزینه هایی برای راهکار های درمانی آنان مهیا نماید از طرفی اگر بزرگسالانی که در جامعه ایرانی در موقعیت های اجتماعی و کاری متفاوت قرار دارند ولی در گذشته تشخیص اختلال طیف اتیسم را دریافت ننموده اند اکنون این تشخیص را دریافت نمایند شاید این شناسایی بتواند به بهتر شدن فرهنگ اتیسم در جامعه ما کمک کننده باشد. اینکه ما بدانیم فلان پزشک یا فلان کارآفرین و یا …مبتلا به اُتیسم نیز هست جامعه ما را به سمت شناسایی این اختلال سوق می دهد و این می تواند برای خانواده کودکان مبتلا به این اختلال یاری رسان باشد.ولی این مهم در کشور ما شاید مدتی به طول بیانجامد زیرا بر خلاف کشور های غربی که در حدود 40 سال شناسایی اُتیسم سابقه دارد در خوشبینانه ترین حالت این مهم در کشور ما شاید 15 سال سابقه داشته و شاید تشخیص داده شده ها در کشور ما اکنون 20 ساله باشند.ولی آنهایی که تشخیص داده نشده اند اکنون در چه شرایطی اند و در حال انجام چه کاری اند……؟آیا شما نیز ممکن است چهار مورد از موارد زیر را داشته باشید؟آیا شما یک اتیستیک بزرگسالید؟……خانواده و متخصصان گرامی برای دانستن همه چیز درباره اختلال اوتیسم مطالعه مقاله اوتیسم چیست؟انواع،علت ها و درمانها.. را پیشنهاد می کنیم.در این مقاله شما می توانید کامل ترین اطلاعات و اخرین یافته های اوتیسم را مطالعه کنید.
ده علامت اُتیسم(اوتیسم) بزرگسالی
به گفته مرکز کنترل و پیشگیری بیماری ها تشخیص اُتیسم در بزرگسالی می تواند در حال حاظر کاری دشوار و چالش برانگیز باشد .بزرگسالان قطعا میزان بالایی از رفتار های کودکی خود را به یاد ندارند وهمچنین تاریخچه پزشکی ویا دو سال اول زندگی خود را که بازگو کننده علائم اولیه اختلال طیف اتیسم و یا ممکن است انها رفتار هایی را به یاد بیاورند و یا بیان کنند که گمراه کننده باشد و موجب تشخیص غلط در بزرگسالی گردد.به هر حال اگر شما دچار شک و تردید در تشخیص اُتیسم یک فرد بزرگسال هستید این علائم که دکتر کیت میلر ویلسون استاد دانشگاه میشیگان در مقاله ای به آنها اشاره نموده است و در ادامه ذکر می گردد می تواند تا حدودی به شما در این کار یاری رسان باشد.
به خاطر داشته باشید که یک یا دو علامت در یک فرد بزرگسال نمی تواند نشان دهنده اختلال اُتیسم در وی باشد ولی اگر این علائم به بیشتر از 3 یا 4 مورد رسید باید کمی برای او نگران شوید.برای تشخیص بهتر و دقیق تر اختلال طیف اتیسم می توانید از تست ADIR که از تستهای استاندارد طلایی اتیسم است بهره بگیرید.بر طبق تحقیقات منتشر شده در webMD علائم زیر می تواند نشان دهد که یک فرد بزرگسال مبتلا به اُتیسم است یا نه.برای اگاهی بیشتر در زمینه اختلال طیف اتیسم مطالعه مقاله اختلالات و بیماری های همراه با اتیسم و راهکارهای درمان انهارا پیشنهاد می کنیم.
ارتباط و دوستی کم
شکل گیری روابط در بزرگسالان مبتلا به اُتیسم برای آنها امری چالش برانگیز است. رفتارهای منحصر به فرد و محدودیت های این افراد میتواند توانایی دوست یابی این افراد را شدیداً تحت تاثیر قرار دهد.علاوه بر این تجزیه و تحلیل فرایند های محیطی و مشکلات گوش دادن به دیگران مشکلات عدیده ای را در ارتباط این افراد ایجاد می کند.همینطور ارتباطات عاشقانه برای این افراد امری بسیار دشوار و سخت است.یکی از دلایل این مهم این است که ادامه دادن ارتباطات منظم و دائمی میتواند برای این افراد امری تقریبا غیر ممکن باشد و ارتباطات عاشقانه که در نهایت می بایستی به ازدواج ختم شود درکل نوعی ارتباط منظم و هدف مند است که نیاز مند به گستره ارتباطی وسیعی است.از طرفی دیگر ارتباط عاطفی در بخشی از فرایند خود نیاز مند ارتباط غیر کلامی رمز گشایی هایی است که تقریباً بزرگسالان مبتلا به اُتیسم از آن بی بهره اند.برای دریافت اطلاعات بیشتر در زمینه اختلال طیف اتیسم مطالعه مقاله درمان اتیسم را به شما پیشنهاد می کنیم.
چالشهای ارتباطی غیر کلامی
برای بسیاری از بزرگسالان مبتلا به اُتیسم ارتباطات غیر کلامی میتواند یکی از چالشهای اصلی باشد.این افراد در خواندن چهره و حالات ان دچار مشکل اند. و در ارتباط چشمی نیز کمترین عملکرد را دارند. بزرگسالان مبتلا به اُتیسم همیشه این احساس را دارند که چیزی را در فرایند ارتباط وتعامل خود گم کرده اند.این افراد به درستی نمی توانند دیگران را تعبیر و تفسیر کنند.
اختلال در پردازش حسی
بسیاری از افراد مبتلا به اُتیسم میزان بالا یا پایینی از محرکات حسی را ممکن است تجربه کنند که به آن اختلال پردازش حسی یا نقص در یکپارچگی حسی می گویند. به گفته مجله روانشناسی امروز این اختلال پردازش حسی میتواند منجر به مشکلات اجتماعی در افراد اتیستیک بزرگسال گردد.ملاقات با افراد جدید اطلاعات حسی جدیدی شامل بوها ،صداها،نورها و انواع دیگری از دروندادها را برای فرد مهیا میکند.و تمام اینها می تواند باعث گرددکه فرد بزرگسال اتیستیک از ارتباط اجتماعی اجتناب کند.
اگر شما متوجه شدید که نمی توانید در یک احساس مشخص باقی بمانید یا اینکه دائماً میخواهید نوع خاصی از درونداد حسی را تجربه نمایید ،شما ممکن است درگیر با این اختلال باشید.اگر چالشهای حسی در توانایی های شما برای تعامل با دیگران تداخل می کند ،اینها همگی با علائم اُتیسم در بزرگسالی مطابقت دارد.برای اگاهی بیشتر در زمینه اختلال طیف اتیسم مطالعه دارودرمانی برای اختلال طیف اتیسم را پیشنهاد می کنیم.
فقدان یا نبود دیدگاههای مشترک و یکدلی
فهمیدن اینکه یک انسان دیگر چه کاری انجام می دهد یا اینکه در آینده چه دیدگاهی پیدا می کند برای تمام افراد بزرگسال امری دشوار است اما برای افراد مبتلا به اُتیسم می تواند چالش برانگیز باشد بسیاری از افراد اتیستیک برای فهمیدن دیدگاه دیگران دچار کشمکش می گردند و این میتواند منجر به فقدان همدلی گردد.و همچنین تعامل فرد را با دیگران دشوار می سازد.بزرگسالان مبتلا به اُتیسم ممکن است به سختی با دیگران امیخته گردند و نمی توانند خواسته ها یا احساسات و یا فکار دیگران را درک کنند.بعلاوه بزرگسالان اتیستیک ممکن است در درک دیدگاه شوخ طبعانه یا طنز افراد مشکل داشته باشند ویا اصلاً جوک ها را نفهمند.این فقدان یکدلی برای فرد بزرگسال مبتلا به اُتیسم میتواند منجر به مشکلات فراوانی در زندگی فردی شود و تا حدودی زندگی فرد را فلج کند. برای درک بهتر در این زمینه می توانید به نظریه تئوری ذهن در همین وبسایت مراجعه کنید.برای دریافت اطلاعات بیشتر درزمینه علائم اختلال اتیسم در کودکی مطالعه مقاله اتیسم و درمان نوک پنجه راه رفتن را پیشنهاد می کنیم.
مشکلات ارتباط کلامی
بر طبق یافته ها و پژوهشها تقریبا در حدود 40 درصد از افراد اتیستیک کلام ندارند و در رشد زبان و گفتار خود دچار مشکل هستند. بزرگسالانی که به طور کامل کلام ندارند ممکن است در این طیف قرار گیرند اما ارتباط کلامی میتواند برای دیگر مبتلایان بزرگسال نیز چالشهایی را ایجاد کند هرچند که این افراد در سطحی مناسب از گفتار قرار داشته باشند.بزرگسالان مبتلا برای شناساندن نیازهایشان به دیگران دچار مشکلاتی می گردند همچنین در آغاز نمودن یک مکالمه.این افراد ممکن است در زمانی که می خواهند مکالمه ای را شروع کنند کلمات از ذهنشان گم شوند.از طرفی در فرایند یک مکالمه پردازش نمودن گفتار دیگران نیز برای آنها امری بسیار دشوار است.
اشتغال ذهنی به موضوعات مشخص
یکی از مشخصه های اتیسم بزرگسالی علایق محدود است.بسیاری از بزرگسالان اتیستیک در مورد موضاعات بسیار خاصی مانند ترابری هوایی، ریشه کلمات،مهندسی،تاریخ و بسیاری موارد دیگر اطلاعات بسیار خوبی دارند . این تمرکز بیش از حد بر روی یک موضوع خاص برای افراد اتیستیک می تواند بسیار لذت بخش و ارضا کننده باشد ولی همین امر میتواند چالشهای بزرگی برای فرد ایجاد کند.اگر شما به موضوعی ویژه بسیار علاقه مند هستید و طولانی مدت درباره آن با دیگران بحث و گفتگو می کنید و نمی توانید آن موضوع را از ذهنتان بیرون کنید و ایا آن را رها سازید این می تواند از علائم اُتیسم بزرگسالی باشد. علایق شدید موجب درگیری بسیار زیاد ذهنی با موضوعی خاص می گردد و همین امر ظرفیت های اجتماعی فرد را کاهش می دهد و موجب محدود شدن تمایلات اجتماعی و ارتباطی فرد با دیگران می گردد.برای اطلاعات بیشتر در این زمینه مقاله نظریه اتیسم- همدلی وسیستم سازی را مطالعه کنید.
رفتار های کلیشه ای و تکراری
برای برخی افراد مبتلا به اُتیسم تکرار ,کلمات ،جملات یا رفتار ها می تواند موجب ایجاد احساس آرامش گردد.در نتیجه این امر رفتارهای روتین قابل پیش بینی ایجاد می گردند که فرد انها را تحت کنترل خود دارد.ولی به هر حال این رفتار های تکراری برای عملکرد ارتباطی یا اجتماعی یا کارکردی فرد کفایت نمی کند.
نیازبه داشتن یک زندگی معمولی و روتین
برای افراد اتیستیک در هر سنی که باشند ناشناخته هایی در جهان وجود دارد. و این موجب شکست در بسیاری از مهارتهای ارتباطی و اجتماعی افراد این طیف می گردد.یکی از راهکار ها و شگرد هایی که موجب ایجاد آرامش در این افراد می گردد آسایش و قابل پیش بینی بودنی است که زندگی معمولی برایشان مهیا می کند.
بزرگسالان اتیستیک نیاز به زندگی روتین را به این شکل بر طرف می کنند:
- هرگز سفر نمی کنند
- غذاهای جدید را امتحان نمی کنند و به رستوران های جدید نمی روند.
- بر طبق یک جدول روزانه عمل می کنند.
- در صورت بر هم خوردن روال زندگی روتینشان احساس ناراحتی شدیدی می کنند.
- با تغییر برنامه در زندگی خود مشکل دارند
- تنها از مسیر های آشنای ذهن خودشان از مکانی به مکان دیگر می روند.
- فرد جدیدی به محدوده اجتماعی خود اضافه نمی کنند و از ارتباطات جدید دوری می کنند.
برای کمک به فرد اتیستیک در این زمینه می توانید به مقاله خانه مناسب برای مبتلایان به اختلال طیف اتیسم چگونه است مراجعه کنید.
داشتن مهارتهای در حد نبوغ
با استناد بر یافته های اعلام شده توسط webMD بالای 10 درصد از افراد اتیستیک دارای مهارتهایی در سطح نبوغ اند. این بدین معنی است که انها در یک زمینه ای ویژه مانند ریاضیات،موسیقی یا تاریخ برتریهایی بر دیگر افراد دارند. افراد اتیستیک ممکن است حافظه ای فوق العاده داشته باشند و این به انها اجازه می دهد که تمامی اطلاعات یک کتاب را فصل به فصل در ذهن خود داشته باشند.
مشکلات خواب و اضطراب
همچنین webMD گزارش می کند که بیش از 70 درصد از افراد اتیستیک با مشکلات خواب دست به گریبان اندو این میتواند به دلیل مشکلات حسی افراد اتیستیک باشد. درحالی که بی خوابی جزء مشخصه های اصلی اتیسم نیست ولی میتوان ان را به عنوان یکی از مشخصه های اتیسم در بزرگسالی به حساب اورد.برطبق یافته های انجمن ملی اتیسم انگلستان اضطراب یکی از مشکلات شایع در میان بزرگسالان مبتلا به اُتیسم است. این اضطراب ممکن است خود را در اشکال مختلف مانند مشکلات توجه و تمرکز،کنترل خود،اشتغال ذهنی به یک موضوع و یا افسردگی نشان دهد.برای اگاهی بیشتر در زمینه اختلال طیف اتیسم مطالعه مقاله درباره اختلال طیف اتیسم بیشتر بدانیم را پیشنهاد می کنیم.
والدین گرامی در صورت نگرانی درمورد ابتلای فرزند خود به اختلال اتیسم می توانند از تست تشخیصی ADIR که یکی از تستهای استاندارد طلایی در زمینه ارزیابی و تشخیص اتیسم در جهان است استفاده کنند. برای انجام این تست می توانید در ساعات اداری با شماره تلفن33364601-031 تماس حاصل نمایید.
311 پاسخ
سلام و درود
پسر من 18 سالهشه از بچگی پرخاشگر. ترسو. خجالتی. زود رنج. بد دهن و همیشه برادر و مادرشو تو خونه با حرف هایش آزار می داده و گیمر حرفه ای روزی بیش از 10 ساعت گیم بازی می کرد و همیشه تو خونه بود و بیرون با هیچ کسی ارتباط نداشت و هر کار کردیم متاسفانه وارد جامعه نشد و روز به روز گوشه گیر تر و منزوی تر شد مدرسه را بعد از نهم رها کرد الان سه سال تحت درمانه دکترش میگه اوتیسمه باید باهاش کنار بیایید متاسفانه خودش مشکل روحی و روانی خودشو به هیچ عنوان نمی پذیره هیچگونه همکاری برای درمان خودش نداره حتی به مطب دکتر هم نمیره قرص هاشو نمی خوره و بصورت قطره با آبمیوه بعضی قرص هاشو میدیم بعضی وقتها هم شک می کنه اونم نمیخوره شرایطش روز به روز داره بدتر میشه اشتغال ذهنیش بیشتر شده افکار تکراری داره اضطراب و استرس اش بیشتر شده و عصبانیت و تحریک پذیری اش حتی سر مسائل خیلی کوچک بیشتر شده اکثرا تو خونه کلافه و بی‌قراره و بعضی وقتها کنترل خشم خود را نداره و هیجانات خودشو نمی تونه کنترل کنه و شروع به شکستن وسایل خونه و مادرشو کتک می زنه دست رو من هم بلند می کنه فریاد می زنه فحش های رکیک میده و به زور آرامش میکنیم آستانه تحملش خیلی پایینه غذا زیاد میخوره زیاد می‌خوابه داعما عصبی و ناراحته و صداشو بالا می بره بر سر خواسته هاش زورگو و پافشاری می کنه همه اش تو خونه است و فقط به موسیقی خارجی رپ گوش می‌کنه فعالیت دیگه ای نداره هیچ کاری تو خونه انجام نمیده حتی یک لیوان آب هم ما باید بهش بدیم از همه بدتر دیدگاهش به زندگی و جهان متفاوته و نادانه اما نادانی خودشو انکار می کنه و واقعیات و موقعیت خودش درک نمیکنه و نمی پذیره چون تو اجتماع نبوده بی تجربه ساده لوح و خوش باوره و بیرون اگه کسی خواست به راحتی سرش کلاه میزاره و به ناتوانی و مشکل خودش واقف نیست هر چقدر هم باهاش صحبت می کنیم چندان تاثیر نداره و کاملا نامید شدیم از طرفی هم با این وضعیت میگه می‌خوام برم سربازی که بتونه بعد از سربازی مهاجرت کنه به شدت خیال پرداز و رویایی فکر می کنه اگه خطایی هم انجام بده همیشه دیگران را مقصر می دونه با این اوصاف ما هر کاری از دستمون بربیاد برای آرامشش انجام میدیم و باهاش خیلی مهربونیم و حمایتش می کنیم هر چی خواسته هر غذایی دوست داشته باشه براش فراهم میکنیم خیلی هم هزینه کردیم خیلی هم خسارت زده که مهم نیست فقط نمی‌تونیم متوجه اشتباهاتش کنیم متوجه خودش نیست به نظر اون ما تو زندگی داریم اشتباه میکنیم و خودش بارها میگه من هیچیم نیست فقط یه کمی بد اخلاقم رابطه بسیار خوبی با من و عموش داره ساعت های زیادی هر روز دوستانه با هم صحبت می کنیم بدون سرزنش و مقایسه . بعضی ها وقت ها حرف منو قبول می کنه و قول میده رفتارشو تغییر بده اما زود یادش می‌ره که چه قول داده
واقعا موندیم چکار کنیم؟ چطور میتونیم این شرایط را تغییر بدیم؟ چطور میتونیم پسرمو با زندگی واقعی آشنا کنیم؟ چطور میتونیم واقعیت مشکل روحی و روانی بهش بقبولونیم که خودش با پای خودش بره دنبال درمان خودش؟ چکار کنیم ضعف خودشو بپذیره؟
با تشکر
درود بر شما مادر یا پدر مهربان
اول اینکه خسته‌شدن و ناامیدی‌تون کاملاً قابل‌درکه. سه سال درمان، هزینه، مهربونی و حمایت، ولی هنوز اوضاع بدتر میشه. این یعنی مسئله خیلی سخت‌تر از اونه که با نصیحت و مهربونی حل بشه، نه اینکه شما کوتاهی کرده باشید.
من پسرتون رو ندیدم و فقط از روی توضیح شما نظر می‌دم. پس اینا راهنمایی کلیه و جای ارزیابی حضوری رو نمی‌گیره.
1- اول ایمنی
وقتی پسرتون به مادرش دست بلند می‌کنه و وسایل رو می‌شکنه، این دیگه فقط «بداخلاقی» نیست و باید جدی گرفته بشه. پرخاشگری و تحریک‌پذیری در اتیسم شایعه و آمارها بسته به سن و نمونه حدود ۲۵ تا 70 درصد برآورد شده. اما هر پرخاشگری فقط مربوط به خود اتیسم نیست. گاهی اضطراب، بی‌خوابی یا درد پشتشه و باید جدا بررسی بشه.
وسط بحران بهتره این کارا رو بکنید:
– بحث و منطق‌آوردن رو بذارید کنار.
– صدا و محرک‌ها رو کم کنید، مثلاً صدای موسیقی و شلوغی.
– با فاصله و آروم رفتار کنید.
– مطمئن بشید مسیر خروج دارید.
به زور آرومش کردن خطر آسیب برای هر دو طرف داره. با روان‌پزشکش یه برنامه ایمنی مشخص بنویسید که مثلاً کی باید کمک اضطراری خواست. اگه آسیب جدی شد یا تهدید به آسیب کرد، با اورژانس ۱۱۵ یا اورژانس اجتماعی ۱۲۳ تماس بگیرید.
2- قرص توی آبمیوه، اصلا و ابدا
می‌دونم از سر ناچاری و نگرانیه، ولی این کار رو متوقف کنید. دلیلاش اینه:
– دارو دادن بدون اطلاع فرد بالغ نقض اعتماده. بیمارانی که بعداً فهمیدن خانواده مخفیانه بهشون دارو داده، اغلب عصبانی شدن و نسبت به خانواده کینه پیدا کردن، و ممکنه بعدش هرگونه درمان رو رد کنن.
– پسرتون الان دو تا رابطه خوب و امن داره، با شما و عموش. اگه بفهمه، ممکنه همین رابطه‌ها رو از دست بدید و دیگه هیچ درمانی رو قبول نکنه.
– چون مخفیانه انجام میشه، معمولاً به دکتر گفته نمی‌شه و ممکنه با داروهای دیگه تداخل جدی داشته باشه. شما هم نمی‌دونید چه مقدار واقعاً خورده.
بهتره همه‌چیز رو صادقانه به روان‌پزشک بگید، از جمله اینکه قرص‌ها مرتب مصرف نمی‌شه. بپرسید آیا امکان ساده‌تر کردن برنامه دارویی هست. مهم‌تر از اون، از دکتر بخواید پسرتون رو در تصمیم‌گیری دارویی شریک کنه.
3-اینها رو از روان‌پزشک بپرسید:
– آیا ارزیابی کامل دوباره انجام شده؟ اشتغال ذهنی، افکار تکراری، اضطراب زیاد و بی‌قراری ممکنه علتاش جدا از خود اتیسم باشه و درمان خاص داشته باشه.
– برای پرخاشگری چه برنامه‌ای هست؟ بعضی داروها برای تحریک‌پذیری و پرخاشگری در اتیسم شواهد دارن، ولی تصمیمش با روان‌پزشکه، نه من و نه شما. در مطالعات کودکان، ترکیب دارو با آموزش رفتاری به والدین بهتر از دارو تنها جواب داده.
4- خودتون رو درمان کنید
اگه پسرتون حاضر نیست بیاد، شما می‌تونید بدون اون شروع کنید. آموزش مدیریت رفتار برای والدین، استاندارد طلایی درمان مشکلات رفتاری کودکان و نوجوانانه.درمان ترکیبی (کودک + والدین)خیلی بهتر از درمان پسرتون به تنهایی هست.
چند تا اصل مشخص برای کمک به شما هست:
– چیزایی که الان به‌عنوان حمایت انجام می‌دید (هر چیزی که خواسته، فراهم کردن، تحمل خسارت‌ها) ناخواسته مشکل رو نگه می‌داره. لازم نیست سخت‌گیر بشید، ولی مرزهای مشخص و آرام لازمه. مثلاً بگید: کتک زدن و شکستن وسایل قابل‌قبول نیست، اون هم در زمان آرامش، نه وسط دعوا.
– بعد از خشونت یا شکستن وسایل، پاداش نباشه (مثلاً خواسته‌اش بلافاصله برآورده نشه).
– کارهای کوچیک و مشخص خونه رو طی روال روزانه بهش بسپارید، نه با سرزنش و نصیحت. مثلاً هر روز ساعت ۶ ظرفا رو می‌شوری بهتر از چرا هیچ کاری نمی‌کنی جواب میده.
– خواب و ساعت گیم رو با هم و بدون جنگ کم‌کم تنظیم کنید. قطع ناگهانی معمولاً بحران می‌سازه.
۵- چطور به درمان رو بیاره؟
اینکه «بفهمه بیماره و قبول کنه» احتمالاً بدون نتیجه‌ست و ممکنه بدتر بشه. بحث و اثبات باعث دفاع بیشتر میشه. رویکرد مصاحبه انگیزشی که برای افرادی که درمان رو رد می‌کنن استفاده میشه، اینجا مفیده. هر چند این رویکرد بیشتر در افراد با توان شناختی بالاتر به‌کار رفته. ولی اصول کلیش برای خانواده‌ها آموزش داده میشه و برای مراقبین افرادی که درمان رو رد می‌کنن (مثل روان‌پریشی) عملی و پذیرفته‌شده بوده. اصولش:
– گوش بدید و حرفش رو بازگو کنید، بدون اینکه بخواید درستش کنید یا کم‌اهمیت جلوه بدید.
– قبل از نصیحت اجازه بگیرید (می‌خوای نظرمو بگم؟).
– به‌جای جمله “تو مشکل داری”، از هدف‌های خودش شروع کنید.