درمان اختلالات طیف اتیسم(اوتیسم)و تاریخچه آن

چکیده:

درمان اختلالات طیف اتیسم(اوتیسم)یکی از چالش برانگیز ترین و دشوارترین فعالیتها در زمینه روانشناسی است به همین خاطر روند درمان اختلال اتیسم(اوتیسم)نیز تاکنون فراز و فرود های فراوانی داشته است.در این سیر ممکن است درمانهایی وجود داشته باشد که به هیچ عنوان نتوان از آنها دفاع نمود،ولی درمانهایی نیز هستند که شالوده درمانهای امروزین اند.این روند درمان رو به رشد که بیش از 100 سال از عمر ان می گذرد،مربوط به کشورهای اروپایی و امریکا است و ما در ایران هنوز در ابتدای راه هستیم.


131398/10
درمان اختلالات طیف اتیسم(اوتیسم)و تاریخچه آن
مهدی فولادگر(مسئول فنی و صاحب امتیاز مرکز اتیسم اردیبهشت و مدیر گروه پژوهشی اردیبهشت)

درمان اتیسم از ابتدا تا کنون

اختلالات طیف اتیسم(اوتیسم) به طیف وسیعی از اختلالات رشدی اشاره دارد که به طور معمول تحت نام اتیسم(اوتیسم)شناخته می گردد.بر اساس  dsm5فرد دارای اختلال طیف اتیسم(اوتیسم) دچار نقص در عملکرد اجتماعی و ارتباطی و دارای دایره علایق و فعالیتهای محدود است. رفتار های تکراری و کلیشه ای،اختلال در زبان و گفتار نیز از دیگر علائمی است که می توان در این افراد مشاهده نمود. و واژه طیف نیز به گستره متغیر از علائم و توانایی های هر فرد دارای اختلال طیف اتیسم(اوتیسم) اشاره داردکه میتواند نشان دهنده سطح عملکرد فرد دارای اتیسم(اوتیسم) نیز باشد.این اصطلاح که اتیسم(اوتیسم) طیفی از اختلالات است تقریبا پدیده ای نوین است چراکه پیش از سال 2013 میلادی اتیسم(اوتیسم) به عنوان یکی از اختلالات نافذ رشد محسوب می گردید و درکنار اختلال اسپرگر،سندروم رت،اتیسمnos و اختلال فروپاشنده کودکی(CDD) قرار می گرفت.هر کدام از این اختلالات در گذشته به عنوان یک اختلال جداگانه در نظر گرفته می شد که در اخرین ویرایش کتاب راهنمای تشخیصی و اماری اختلالات روانی(DSM) در سال 2013 انجمن روانپزشکان امریکا تمامی این زیر شاخه های اتیسم(اوتیسم) را به عنوان یک نام یعنی اختلال طیف اتیسم(اوتیسم) معرفی نمودند.
نخستین تجلی اتیسم(اوتیسم) در ادبیات روانشناسی و روانپزشکی به سال 1911میلادی بر می گردد که اوژن بلولر روانپزشک سویسی از این اصطلاح برای توصیف دسته ای از علائم استفاده نمود که اصولا در آن زمان تصور می گردید علائمی از اختلال اسکیزوفرنی است.واژه اتیسم(اوتیسم) را از واژه یونانی AUTOS برای توصیف علائم شدید اجتماعی استفاده نمودند که با بیماری های روانپریشی همراه بود. اگرچه اکنون مشخص گردیده که اختلال طیف اتیسم(اوتیسم) و اسکیزوفرنی با همدیگر ارتباطی ندارند اما تا سال 1980 اختلال طیف اتیسم(اوتیسم) در هیچ یک از کتابهای تشخیصی طبقه بندی نگردیده بود.
برای دریافت اگاهی بیشتر در زمینه درمان اختلال اتیسم مطالعه مقاله نگاهی به تازه ترین رویکرد درمانی اتیسم  را به شما پیشنهاد می کنیم.

رویکرد های درمانی نخستین برای درمان اختلال طیف اتیسم(اوتیسم)
درمان با شوک الکتریکی برای درمان اتیسم

به دلیل اینکه در گذشته اختلال طیف اتیسم(اوتیسم) را به عنوان یک بیماری روانی شدید و به نوعی اسکیزوفرنی می دانستند یکی از نخستین رویکردهای درمانی مورد استفاده قرار گرفته برای این اختلال، درمان شوک الکتریکی بود.این روش درمانی از نظر تاریخی رویکردی بحث برانگیز بود اما امروزه روشهای به روز شده ای از این درمان وجود دارد که برای درمان بیماری های روانی مانند اسکیزوفرنی و اختلال دو قطبی  مورد استفاده قرار می گیرد. درمان شوک الکتریکی شامل عبور جریانهای الکتریکی کوچک و خفیفی از مغز است که شیمی مغز را تغییر داده و باعث کاهش علائم روانپریشی شدید مانند اضطراب شدید و افسردگی شدید می گردد. این روش درمانی هنوز هم به صورت نادر در بعضی از موارد برای اختلال طیف اتیسم(اوتیسم) استفاده می گردد ولی به دلیل پاسخ گویی بهتر روشهای رفتاری استقبالی از این روش نگردیده است.
رژیم غذایی برای درمان اختلال طیف اتیسم(اوتیسم)

یکی از فرضیه هایی که از دهه 1920 میلادی شروع گردیده این است که اختلال طیف اتیسم(اوتیسم) در اثر مواد غذایی ناسالم و اسیب زننده ایجاد می گردد و از طریق رژیم غذایی کودک دارای اتیسم(اوتیسم) قابل درمان است. اگرچه دانش دقیق بیوشیمیایی رژیم غذایی و توصیه های غذایی از آن زمان تاکنون تغییر بسیاری کرده است اما هنوز برخی از متخصصان و والدین هنوز از رژیم غذایی دفاع می کنند و از آن در درمان اختلال طیف اتیسم(اوتیسم) استفاده می کنند.ایده رژیم غذایی بدون گلوتین و کازئین رایج ترین ایده در زمینه کاهش علائم اختلال طیف اتیسم(اوتیسم) با استفاده از رژیم غذایی است.طرفداران این رویکرد اذعان می کنند که نشت این مواد پروتئینی در دستگاه گوارش و رسیدن به مغز ممکن است باعث ایجاد اختلال طیف اتیسم(اوتیسم) گردد.لازم به ذکر است محدودیتی که در رژیم غذایی برای کودکان دارای اختلال طیف اتیسم(اوتیسم) اعمال می شود ازنظر اکثر گروههای پژوهشی اتیسم(اوتیسم) و پزشکان توصیه نمی گردد.

درمان اتیسم(اوتیسم) به عنوان یک اختلال اجتماعی و عاطفی

اتیسم برای اولین بار به عنوان یک اختلال اجتماعی و عاطفی توسط لئو کانر در سال 1943روانپزشک کودک در امریکا مطرح گردید.کانر در مقاله ای که در مجله Nervous Child  با عنوان اختلال عاطفی اتیستیک منتشر شده است سندرومی را برای کودکانی که باهوش هستند اما تمایل به انزاوا و گوشه گیری اجتماعی با محدودیت های عاطفی دارند تعریف می کند.در انسوی اقیانوس اطلس در المان هانس اسپرگر شکل دیگری از اتیسم را تعریف نمود.آسپرگر مقاله خود را در مورد اتیسم(اوتیسم)را در سال 1944 منتشر نمود و توصیف کرد:اتیسم(اوتیسم)اختلالی است در کودکان با هوش عادی که در مهارتهای ارتباطی و اجتماعی دچار مشکلاتی هستند.این تعریف همان چیزی است که بعد ها درمورد اختلال طیف اتیسم(اوتیسم) خفیف گفته شد و پس از ان نیز به عنوان سندرم آسپرگر نام گذاری گردید.کودکان دارای اسپرگر درگیر با چالشهای تعاملات اجتماعی اند اما مشکلاتی در رشد زبان که اغلب در سندروم کانر دیده میشود ندارند.

این تصور که اختلال طیف اتیسم(اوتیسم) بیشتر ناشی از نقایص اجتماعی و عاطفی است، ابتدا والدین را به عنوان اولین مقصر های اتیسم(اوتیسم)معرفی نمود. البته این فرضیه در زمانی ارائه گردید که هنوز تاثیر عوامل ژنتیک در بروز اختلال طیف اتیسم(اوتیسم) شناخته نشده بود چه برسد به درک اینکه ژنتیک و محیط می توانند باهمدیگر باعث اختلالات روانی گردند. برونو بتلهایم در دانشگاه شیکاگو یک از نخستین دانشمندانی بود که این تئوری را در دهه پنجاه پنجاه گسترش داد و عنوان نمود که اتیسم(اوتیسم) اختلالی است که توسط مادران بی کفایت که نسبت به فرزندان خود بی توجه و بی احساس اند ایجاد گردیده است تئوری که بیشتر در زمینه شیوه فرزند پروری والدین کودکان دارای اتیسم بود.این گفته به عنوان مادران یخچالی شناخته گردید به این دلیل که تصور می گردید این مادران نسبت به فرزندانشان سرد هستند و روش درمانی که به دنبال این تئوری باب شد این بود که دور کردن این کودکان از خانوادهایشان راه درمان انها است.این کار انجام می گردید تا کودک در اثر مدت زمان طولانی که از والدین دور هستند تحت تاثیر مکانیسم دفاعی معکوس به نزد والدین خود برگردند.بعدها مشخص گردید که این تئوری بتلهایم هیچ پایه و اساس  علمی نداشته و به مرور شهرت وی کاهش یافت. و همینطورپژوهشگران نیز هیچ ارتباطی بین سردی والدین و اتیسم(اوتیسم) در فرزندان نیافتند. اما هنوز هم نظریه پردازانی هستند که همچنان به دنبال ترویج فلسفه بتلهایم تا به امروز اند.برای دریافت اگاهی بیشتر در زمینه درمان اختلال اتیسم مطالعه مقاله اتیسم وحیوان درمان یا پت تراپی را به شما پیشنهاد می کنیم.

آغوش درمانی برای درمان اختلال طیف اتیسم(اوتیسم)

یکی دیگر از روشهای درمانی روانکاوانه است ناشی از این فرضیه که اختلال طیف اتیسم(اوتیسم) تحت تاثیر رابطه ناکارامد بین والدین و فرزند است.در اثر این درمان یک نفر مراقبت کننده (برای نمونه مادر) ،کودک را از نظر جسمی محدود می کند(برای نمونه در اغوش می گیرد) تا او مجبور به ارتباط چشمی گردد. اساس این رویکرد این بود که محدودیت جسمی و تماس چشمی باعث افزایش دلبستگی بین مراقب و کودک می گردد. این روش نیز هیچ مبنای علمی برای اثبات خود ندارد و از طرفی نیز می تواند بسیار برای کودک ازار دهنده باشد.تمپل گراندین نیز که خود فردی دارای اتیسم(اوتیسم)با عملکرد بالا است ماشینی را اختراع نمود که به بدن او فشاری وارد و تحت کنترل او بود و این فشار به او این امکان را می داد تا بدون نیاز به لمس شدن توسط فرد دیگری و اجبار برای ارتباط چشمی، درونداد حسی لازم از لمس و فشار که او دوست داشت را تامین کند.
درمانهای رفتاری برای درمان اختلال طیف اتیسم(اوتیسم)
تنبیه
تنبیه از تاکتیک های متداول والدین در قبال رفتار های بد کودکان است .نظریه این است که با مجازات کردن کودک به خاطر رفتار ناخواسته اش،کودک رفتار را با مجازات مرتبط می کند و دیگر ان رفتار را انجام نمی دهد.این نوع از تنبیه را می توان با درجات متفاوتی برای کودکان درنظر گرفت.اما در دهه 1970 اختلال طیف اتیسم(اوتیسم) به عنوان یک اختلال رفتاری شناخته می شد نه اختلالی تحت تاثیر عوامل ژنتیکی و محیطی.بنابراین گمان می گردید که استفاده از انواع مجازات به کودکان می اموزد که دیگر رفتار های افراطی مانند پرخاشگری را انجام ندهد.شوک درمانی یکی از روشهای ابداعی مبتنی بر مجازات در ان زمان برای کودک دارای اختلال طیف اتیسم(اوتیسم) بود که در ان کودک پس از انجام یک رفتار اشتباه، شوک الکتریکی دریافت می نمود این شوک دردناک ولی خطر ناک نبود و بر اساس اصول نظریه شرطی سازی طراحی گردیده بود.این نوع از شرطی سازی در کاهش رفتار بد با حداقل عوارض جانبی نتایج بسیار خوبی به همراه داشت و بسیاری از والدین از طرفداران این نوع درمان گردیدند. اما در سال 2016 FDA به دلیل اصول اخلاقی در مورد اسیب های احتمالی به کودکان این نوع درمان را در امریکا ممنوع اعلام نمود. 

درمان یکپارچگی شنیداری برای درمان اختلال طیف اتیسم(اوتیسم)

درمان یگپارچگی شنیداری برای درمان اختلال طیف اتیسم(اوتیسم) برای اولین بار توسط گای برارد،پزشک فرانسوی در اواخر دهه 70 میلادی ساخته شد.با این حال این تکنیک تا سال 1991 ناشناخته مانده بود تا زمانی که یک مادر کتابی به نام آوای یک معجزه را منتشر نمود و عنوان نمود که با استفاده از درمان یکپارچگی شنیداری، اتیسم(اوتیسم) را در پسرش بهبود داده است. درمان یکپارچگی شنیداری بر این فرض استوار است که رفتارهای ناسازگارانه کودک دارای اختلال طیف اتیسم(اوتیسم) در اثر حساسیت او به صدا ایجاد می گردد. این درمان شامل قرار گرفتن فرد در معرض طیف تصادفی صداها برای جلسات نیم ساعته در طی چند روز است.اعتقاد براین است که این روش درمانی باعث می گردد که فرد به ورودی های مختلف شنوایی عادت کند و از این رو انها را طبیعی ارزیابی کند.طرفداران یکپارچگی شنیداری ادعا می کنند که این روش درمانی رفتار های نابهنجار را در کودکان دارای اختلال طیف اتیسم(اوتیسم) بهبود می بخشد و همچنین باعث افزایش شناخت ،حافظه و رفتار های اجتماعی می گردد.با این حال هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد درمان یکپارچگی شنیداری درمانی موثر برای اختلال طیف اتیسم(اوتیسم) است.در سال 2000مطالعه ای صورت گرفت که این رویکرد را با سر وصدای کلاس مقایسه نموده بود. نویسندگان این مقاله نتیجه گرفتند که درمان یکپارچگی شنیداری هیچ تاثیر مثبتی بر کودکان دارای اختلال طیف اتیسم(اوتیسم) ندارد چه از نظر بالینی و چه از نظر اموزشی.در سال 1998 نیز کمیته کودکان و نوجوانان آکادمی اطفال امریکا بیانه ای در مورد استفاده از درمان یکپارچگی شنیداری اعلام نمود که"اطلاعات موجود در حال حاضر از ادعای طرفداران این رویکرد پشتیبانی نمی کند ".برای دریافت اگاهی بیشتر در زمینه درمان اختلال اتیسم مطالعه مقاله اتیسم و درمان با سلولهای بنیادی را به شما پیشنهاد می کنیم.

درمان اختلال طیف اتیسم(اوتیسم) به عنوان یک اختلال بیولوژیک

در پایان دهه 1970 مفاهیم درباره اتیسم(اوتیسم) تغییر پیدا کرد.در سال 1977 سوزان فولستاین و پروفسور سِر مایکل روتر تحقیقاتی در مورد دوقلو ها منتشر نمودند که در ان 21 جفت دوقلو همجنس که حداقل یکی از دو قلو ها مبتلا به اختلال طیف اتیسم(اوتیسم) بودند مورد مطالعه قرار دادند. نویسندگان نتیجه گرفتند که مولفه ارثی قابل توجهی برای اتیسم(اوتیسم) وجود دارد.در این دوره است که علاوه بر مطالعه دوقلو ها پیشرفت سریعی نیز در زمینه درک ماهیت ارثی اختلال طیف اتیسم(اوتیسم) به دلیل اکتشافات علمی در ژنتیک مولکولی صورت گرفت.در این دوره دانشمندان توانستند به این پرسش پاسخ دهند که خصوصیات واحد های ارثی به نام ژنها و نحوه انتقال ژنها از یک نسل به نسل دیگر چگونه است.این مفهوم امکان درک بیشتری از بسیاری از بیماری ها مانند سرطان و اختلالات خود ایمن را فراهم نمود و همینطور توضیحاتی نیز درمورد اختلالات رفتاری و رشدی مانند اختلال طیف اتیسم(اوتیسم) را ارائه نمود.ظهور نظریه های بیولوژیک اتیسم(اوتیسم)، رویکرد های درمانی را به شدت تغییر داد.در این دوره اعتقاد بر این بود که بهترین شرایط بیولوژیکی را با درمانهای بیولوژیک یعنی دارو درمانی می توان ایجاد نمود و در میان روانپزشکان محبوبیت بیشتری در استفاده از داروهای ضد روانپریشی برای درمان اختلالات رفتاری بوجود امد. همزمان سایر مداخلات پزشکی الترناتیو مانند همیوپاتی نیز محبوبیتشان بیشتر گردید. یکی از این درمانهای الترناتیو سکرتین تراپی بود، هورمونی که در کمک به هضم غذا نقش دارد.هورمونی که برای مشکلات گوارشی مانند زخم ها یا بیماری لوز العمده تجویز می گردید اما FDA این دارو را برای سایر مصارف و اختلال طیف اتیسم(اوتیسم) مورد تایید قرار نمی دهد.با توجه به این تئوری در ده 1920 که اتیسم(اوتیسم) در اثر نشت مواد سمی و افیونی در خون از طریق گوارش بوجود می اید ادعای یک مادر درمورد موفقیت سکرتین در مورد معالجه فرزند دارای اتیسمش، سکرتین تراپی شناخته گردید.هیچ مدرک موثقی در دست نیست که نشان دهد سکرتین تراپی میتواند در بهبود علائم رفتاری اختلال طیف اتیسم(اوتیسم) موثر باشد. درحقیقت در اکثر تحقیقات در مورد درمان با سکرتین هیچ تفاوت معنی داری از نظر بالینی بین سکرتین تراپی و دارو نما مشاهده نگردید. با وجود عدم شواهد کافی بر موثر بودن این درمان،سکرتین تراپی همچنان در مواردی به عنوان یک درمان برای اختلال طیف اتیسم(اوتیسم) استفاده می گردد.  

دارو درمانی برای درمان اختلال طیف اتیسم(اوتیسم)

درمانهای دارویی در کاهش برخی از علائم رفتاری اختلالات طیف اتیسم مانند پرخاشگری،تحریک پذیری  و رفتارهای اسیب زننده  و خود ازاری  موفقیت فراوانی داشته است.علاوه بر این ،با کاهش رفتار های مزاحم و مداخله کننده، درمانهای دارویی می توانند به اثر بخشی روشهای درمانی دیگر مانند ABA کمک شایانی نمایند. ریسپریدون اولین داروی تایید شده توسط FDA برای درمان علائم مرتبط با اختلالات طیف اختلال طیف اتیسم(اوتیسم) بود.این دارو می تواند در کاهش رفتارهای پرخاشگرانه،خود اسیبی، و سایر رفتار های چالش برانگیز تاثیر معنی داری داشته باشد.از عوارض جانبی ریسپریدون می توان به سرگیجه خشکی دهان و افزایش اشتها اشاره نمود.
آرپیپیرازول یکی دیگر از دارو هایی است که FDA ان را برای کودکان دارای اختلال طیف اتیسم(اوتیسم) مورد تایید قرار داده است. این دارو بیشتر برای کاهش رفتار های تحریک پذیری مرتبط با اختلال طیف اتیسم(اوتیسم) مورد استفاده است و در پژوهشها هم مشخص شده است که می تواند بر روی
بیش فعالی و کیفیت زندگی این کودکان نیز موثر باشد.عوارض جانبی آن نیز افزایش وزن و افت موود گزارش گردیده است.
کلوزاپین دارویی ضد روانپریشی است که پیش از تایید ریسپریدون و ارپیپیرازول برای درمان اختلال طیف اتیسم(اوتیسم) مورد استفاده قرار می گرفت.کلوزاپین به طور گسترده ای برای درمان اسکیزو فرنی و کاهش رفتارهای خود کشی و پرخاشگری استفاده می گردد. این دارو به میزان بالایی باعث کاهش پرخاشگری در افراد دارای اختلال طیف اتیسم(اوتیسم) می گردد.این دارو دارای عوارض بالایی از جمله افزایش وزن زیاد و سندروم متابولیک می گردد و به ندرت در راس داروهای تجویزی برای اختلال طیف اتیسم(اوتیسم) قرار گرفته است.هالوپریدول هم که با نام هالدول شناخته می گردد برای معالجه انواع اختلالات عصبی و روانی از جمله اسکیزوفرنی و سندروم تورت و توهم استفاده می گردد.مطالعات متعددی در مورد اینکه هالوپریدول می تواند در بهبود  نقایص اجتماعی و علائم بیش فعالی در اختلال طیف اتیسم(اوتیسم) موثر باشد انجام گرفته است.با این حال مصرف طولانی این دارو می تواند باعث عوارضی چون حرکات غیر ارادی عضلات گردد.
برای دریافت اگاهی بیشتر در زمینه اختلال اتیسم مطالعه مقاله روش درمانی جاسپر برای بهبود توجه مشترک و و گفتار کودک دارای اتیسم را به شما پیشنهاد می کنیم.

رفتار درمانی برای درمان اختلال طیف اتیسم(اوتیسم)

در سال 1980برای اولین بار عنوان اتیسم نوزادی در DSM3 ذکر گردید و از اسکیزوفرنی دوران کودکی جدا گردید.در سال 1987 اتیسم نوزادی در 4DSM با تعریف گسترده تری از اتیسم(اتیسم) جایگزین گردید.

در سال 1975 در کشور امریکا قانونی در کنگره تصویب گردید تا اطمینان حاصل گردد که همه کودکان بدون در نظر گرفتن هرگونه ناتوانی، آموزش کاملا رایگان را دریافت می نمایند.و در سال 1997 نیز اصلاحیه ای برای این قانون اعمال گردید که اموزش برای افراد دارای نیاز های ویژه بایستی در سطح درسی دیگر دانش اموزان باشد و به هر انچه انها دسترسی دارند این افراد نیز بایستی دسترسی داشته باشند. و این به دانش اموزان دارای اختلال طیف اتیسم(اوتیسم) اجازه می داد که به همان سطح از اموزش دسترسی پیدا کنند که دیگر دانش اموزان از ان استفاده می کردند.آموزش ویژه کودکان دارای اختلال طیف اتیسم(اوتیسم) این امکان را به انها می داد که در یک محیط اموزشی در میان همسالان خود تحصیل وموفق باشند.کودکان دارای اختلال طیف اتیسم(اوتیسم) نیازمند اموزشهای ویژه ،گفتار درمانی،کار درمانی و اموزش انفرادی اند. تمامی پژوهشها نشان داده است که این سه روش می تواند در بهبود علائم اختلال طیف اتیسم(اوتیسم) موثر باشد.

اختلال طیف اتیسم(اوتیسم) و روشهای درمانی کنونی

دو واقعیت در مورد اختلال طیف اتیسم(اوتیسم) ، پایه های درمان های حال حاضر اتیسم(اوتیسم) را به وجود اورده است .نخست، این ایده که اختلال طیف اتیسم(اوتیسم) از بدو تولد وجود دارد و بنابراین بخشی از یک وضعیت بیولوژیک، زمینه را برای فعالیتهای روانپزشکی فراهم می کند و دوم، اختلال طیف اتیسم(اوتیسم) نوعی اختلال اجتماعی و عاطفی است که آن را از سایر اختلالات روانی متمایز می کند و بایستی به همین ترتیب نیز درمانهای متفاوتی برای ان اعمال گردد.مرکز کنترل و پیشگیری بیماری های امریکا(CDC) تخمین می زند که اختلال طیف اتیسم(اوتیسم) تقریبا از هر 59 کودک در یک کودک رخ می دهد و در پسران بیشتر از دختران دیده می گردد.بارزترین علائم اختلال طیف اتیسم(اوتیسم) بیشتر در بین 2 تا 3 سالگی دیده می گردداما علائم نخستین اختلال طیف اتیسم(اوتیسم)را میتوان از پیش از یک سالگی نیز مشاهده نمود اما متاسفانه بیشتر کودکان تا 4 سالگی تشخیص داده نمی شوند.

روش تیچ برای درمان اختلال طیف اتیسم(اوتیسم)

این روش امریکایی بسیار محبوب، در حال تبدیل شدن به یکی از انتخابهای اصلی خانواده ها است.این روش که برامده از پژوهشی در سال 1966 است و در سال 1970 توسط اریک اسکاپلر در دانشگاه کارولینای شمالی پایه گذاری گردیده است،در سال 1972 تحت عنوان یک برنامه ایالتی مورد تایید قرار گرفت.تاکید اصلی این رویکرد بر رشد فردی و استقلال فرد دارای اختلال طیف اتیسم(اوتیسم) است. این روش رویکردی ساختمند است که به شکل منحصر به فردی برای افراد دارای اختلال طیف اتیسم(اوتیسم) سازگار گردیده است.تیچ را بیشتر می توان یک مدل کل نگر در زمینه درمان اختلال طیف اتیسم(اوتیسم) در نظر گرفت چراکه می تواند در همه ابعاد ساختاری کودک دارای اتیسم(اوتیسم) مداخله جبرانی نماید.برای دریافت اگاهی بیشتر در زمینه درمان اختلال اتیسم مطالعه مقاله اتیسم و رویکرد درمانی داویس را به شما پیشنهاد می کنیم.

تحلیل رفتار کاربردی(ABA)برای درمان اختلال طیف اتیسم(اوتیسم)

تحلیل رفتار کاربردی (ABA) که در ایران به نام ABA شناخته می گردد موفق ترین رویکرد درمانی برای اختلال طیف اتیسم(اوتیسم)  تا کنون است. این رویکرد درمانی رویکردی رفتاری است که موجب تقویت رفتار های مثبت و کاهش رفتار های منفی کودک دارای اختلال طیف اتیسم(اوتیسم) می گردد و می توان بر اساس تکنیک های زنجیره سازی و شکل دهی رفتار مهارتهای جدیدی را نیز به کودک اموخت . ایوار لوواس استاد دانشگاه کالیفرنیا لس انجلس پس از مقاله خود در سال 1987به عنوان پیشگام در زمینه ABA شناخته گردید. در مطالعه او کودکان بیش از 40 ساعت خدمات فشرده ABA را به مدت 2 تا 6 سال دریافت نمودند.نتایج در این مطالعه بسیار قابل قبول بود و بیش از 90 درصد کودکانی که در این مطالعه بودند بهبودی در مهارتهای اجتماعی و شناختی نشان دادند و این زمانی بود که تب درمان ABA همه گیر شد. در حال حاضر ABAبه عنوان درمان طلایی اختلال طیف اتیسم(اوتیسم) شناخته می گردد. پس از شناخته تر شدن،این درمان در کشور امریکا به مرور وارد سیستم اموزش دانشگاهی نیزگردید.در سراسر دنیا بجر ایران افرادی که در زمینه ABA قصد کار کردن دارند بایستی مدرکی برای فعالیت در زمینه این درمان از مراکز و موسسات مورد تایید و دانشگاهها داشته باشند.از دل ABA رویکردهای درمانی دیگری نیز برامدند که می توان به مهمترین انها، دنور اشاره نمود که توسط سالی راجرز مطرح گردیده و گسترش یافته است و اکنون به عنوان یکی از مطرح ترین رویکردهای درمانی در امریکا شناخته می گردد.اکنون بیشتر رویکردهای درمانی که برای کودکان دارای اختلال طیف اتیسم(اوتیسم) استفاده می گردد به نوعی با ABAدر ارتباط هستند.
از دیگر رویکرد های درمانی که در امریکا مورد استفاده است می توان به
فلور تایم،پکس،سان رایس و.... اشاره نمود که درهمین وبسایت شما خواننده گرامی می توانید اطلاعات تکمیلی در این خصوص را دریافت نمایید.
خلاصه ای از تاریخچه اختلال طیف اتیسم(اوتیسم):
دهه1910
روانشناس برجسته سویسی اوژن بلولر نخستین بار از واژه ای که اشاره به علائم مشخصی از شیزوفرنیا دارد، استفاده نمود.
دهه 1920
ایده اصلی این فرضیه که علائم اتیسم(اوتیسم) در اثر رژیم هایی غذایی به وجود می اید به این دهه بر می گردد. در این دهه بود که به ایده میزان بالای گلوتین اشاره گردید و درمانهای زیست شیمیایی برای این کودکان مورد استفاده قرار گرفت و از مکمل ها نیز جهت درمان استفاده گردید.
دهه 1930
در این دهه درمان با شوک الکتریکی نخستین بار برای اصلاح رفتار های ضد اجتماعی و رفتار های خود تخریبی مورد استفاده قرار گرفت.این درمان بحث برانگیز هنوز هم مورد استفاده است.
دهه 1940
اتیسم(اوتیسم) در این دهه نخستین بار برای توصیف کودکانی که مشکلات اجتماعی و یا عاطفی را تجربه می کنند استفاده گردید.
1943
در این سال تعریفی از اتیسم(اوتیسم) توسط روانشناس برجسته لئو کانر ارائه گردید.او اتیسم(اوتیسم) را به عنوان فقدان ارتباط موثر،شیفته اشیاء،تمایل به یکنواختی، و عدم ارتباط زبانی پیش از 30 ماهگی توصیف نمود.

برای دریافت اگاهی بیشتر در زمینه درمان اختلال اتیسم مطالعه مقاله تکنیک های رفتار درمانی برای درمان اتیسم را به شما پیشنهاد می کنیم.
1944
دانشمند سرشناس آلمانی هانس آسپرگر شرایطی را که امروزه تحت عنوان سندروم اسپرگر شناخته می گردد کشف نمود.او معتقد بود که می تواند ارتباطی میان اختلال اتیسم(اوتیسم) و اسکیزو فرنیا وجود داشته باشد.
دهه 1950
این ایده اشتباه شکل گرفت که اتیسم(اوتیسم) در اثر عاملی تحت عنوان مادران یخچالی به وجود می آید.پرنتکتومی یا جدا نمودن کودکان از والدین خود در دوره های طولانی مدت در این دوره توصیه گردید.
دهه 1960
در این دهه درمانهایی به طور جدی مورد ازمایش و بررسی قرار گرفتند اما همچنان محدودیت های در مورد فهم اینکه چه چیزی می تواند به این افراد کمک کند وجود داشت. درد و تنبیه در این دوره برای اصلاح رفتارهای ضد اجتماعی مورد استفاده قرار گرفت.LSD در این دوره مورد استفاده قرار گرفت وهمچنین درمورد بازدارنده های سروتونین این اعتقاد به وجود امد که تغییری در حالت ادراک بیماران برای کمک به ارام کردن علائم ایجاد می کند.  
1965
برنارد ریملند روانشناس امریکایی ،
جامعه اتیسم(اوتیسم) امریکا را تاسیس نمود این انجمن یکی از نخستین گروههای مدافع اتیسم(اوتیسم) است.
دهه 1980
در این دهه نخستین شکلهای درمانهای رفتاری بطور ابتدایی برای درمان افراد دارای اتیسم(اوتیسم) مورد استفاده قرار گرفت و اتیسم(اوتیسم) در نهایت به صورت جدا از اسکیزوفرنیا مورد طبقه بندی قرار گرفت.در این دوره درمانهای حسی عصبی باب گردید و همچنین محققان و پزشکان معتقد گردیدند که حساسیت به تحریک شنیداری مسئول برخی رفتار های ضد اجتماعی در این افراد است.
دهه1990
آغوش درمانی که در ان کودکان در اغوش گرفته می شوند تا مجبور به عملکرد و واکنش اجتماعی  مانند ارتباط چشمی گردند در این دهه ابداع گردید.
قرن اخیر
در این دوره زمانی از تیتر اختلال طیف اتیسم(اوتیسم) (ASD) استفاده گردید و ابزارهایی نیز برای تشخیص اختلال اتیسم(اوتیسم) رواج یافتند. روش های درمانی برگرفته از ABA در این دوره زمانی مانند مدل دنور گسترش یافتند و درمانهایی مانند فلور تایم در میان درمانگران مورد استقبال قرار گرفتند.
هر گونه کپی برداری و برداشت بدون اجازه و ذکر نام و منبع ممنوع است لطفا جهت کسب اجازه  و یا اطلاع از منابع این مقاله با مرکز تماس حاصل نمایید و یا اینکه با استفاده از منوی پرسش و پاسخ و یا پست الکترونیک درخواست خود را با ما درمیان گذارید.

مطالب مرتبط