رابطه لبخند در نوزادی با اختلال اُتیسم(اوتیسم)

چکیده:

یک مطالعه جدید گزارش می دهد لبخند نوزادانی که بعد ها اُتیستيك تشخیص داده می شوند کمتر از کسانی است که اختلال رشدی ندارند. این نشان می دهد که كمتر بودن ميزان لبخند ممکن است نشانگر هشداري زود هنگام برای اختلال اُتیسم باشد.


281397/2
رابطه لبخند در نوزادی با اختلال اُتیسم(اوتیسم)
رابطه لبخند در نوزادی با اختلال اُتیسم(اوتیسم)
گروه پژوهشی اُتیسم اردیبهشت
 
برای نوزادانی که هنوز نمی توانند صحبت کنند لبخند زدن یک علامت کلیدی است .خنده انتقال یک حالت هیجانی نوزاد است و می تواند به بهتر زیستن و جلب توجه والدین در جهت مراقبت از او کمک کند .
 درمطالعه اي که در مجله روانشناسی کودکان استثنایی منتشر شده(13آگوست 2014 ) محققان، 22نوزاد معمولی در حال رشد که هیچ سابقه خانوادگی از
اتیسم ( اوتیسم) نداشتند، با 44 نوزاد خواهر و برادر مبتلايان به اختلال اتیسم ( اوتیسم)را مورد بررسی قرار دادند. این کودکان به نسبت دیگر کودکان ريسك بیشتری براي ابتلا به اختلال اُتیسم دارند و بعداً نیمی از این 44خواهر وبرادر، اُتيستيك تشخيص داده شدند.
 اين محققان در مدت زمان بيشتري کودکان را مورد بررسي قرار دادند واينكه در ويدئو هاي گرفته شده چه مدت و چند بار در 6 ، 12 و 18 ماهگي لبخند زده بودند. آنها از مقياس مشاهداتي اتیسم ( اوتیسم) و تصاوير ضبط شده از اين كودكان براي ارزيابي رفتاري استفاده نمودند. سپس در سن 3 سالگي نيز اين كودكان را براي تشخيص اتیسم ( اوتیسم) مورد ارزيابي قرار دادند.
 در كودكان عادي ميانگين مدت لبخند با سن افزایش می یابد اما مدت لبخند در يك دوره سني تفاوت زيادي ندارد. همچنين فراواني لبخند نيز با سن افزايش مي يابد ولي در نوزادان12 ماهه  که اُتیستيك تشخیص داده بودند اغلب لبخند کمتری نسبت به دیگر کودکان مشاهده شده بود .  
 درکودکانی که بعداً مبتلا به اتیسم ( اوتیسم) بودنشان مشخص شده بود در 18 ماهگی نیز به نسبت دیگر كودكان اُتيستيك كمي لبخند ادامه داشت .
اين يافته از اين جهت مي تواند براي خانواده هاي كودكان اُتيستيك كمك كننده باشد كه در صورتي كه داراي فرزند دومي هستند  با در نظر گرفتن
ارتباط چشمی  و دیگر علائم اولیه ،احتمال هرگونه اختلال رشدي را دركودك ديگر خود تشخيص داده و هرچه سريعتر اقدامات مداخلاتي لازم را انجام دهند.
 
 

مطالب مرتبط