Head

پژوهشها و تازه های اُتیسم

پرداخت اینترنتی شهریه

مبلغ مورد نظر خود را درج بفرمایید
مبلغ به ریال:
توضیحات :
پرداخت از طریق درگاه شتاب

ورود اعضاء

مرا بخاطر بسپار

شمارشگر بازدیدها

امروز85
دیروز300
هفته1259
ماه5841
کل بازدیدها171952

اشتراک گذاری

Social FaceSocial InliSocial PintSocial TwitSocial Yout

خدمات بالینی

خدمات بالینی اُتیسم(اوتیسم)

1. رویکرد درمانی ABA

درمان و رویکرد اصلی در مرکز اردیبهشت مطابق با مراکز درمانی اُتیسم در کشورهای پیشرفته، روش درمانی پروفسور لوواس یا ABA می باشد که مابقی درمان‌ها در دل این روش پیاده‌سازی می گردد. این رویکرد در مرکز به صورت انفرادی و توسط درمانگر دوره‌دیده در زمینه اصلاح رفتار، در یونیت‌های درمانی منحصر به این رویکرد انجام می پذیرد. کودکان اُتیستیک در بدو ورود به مرکز و پس از ارزیابی و تشخیص اختلال آن‌ها توسط کادر متخصص مرکز، برنامه درمانی بر اساس طرح ABA دریافت می نمایند. این برنامه هر روز توسط مربی در طول هفته انجام گرفته و هر دو هفته یکبار توسط کادر مرکز مورد ارزیابی قرار می گیرد و در صورت پیشرفت، برنامه درمانی جدید به مددجو داده می شود. هر مددجو در این رویکرد دائما باید مورد ارزیابی دقیق قرار گیرد به همین منظور علاوه بر ارزیابی‌های دوهفته‌ای یک ارزیابی 45روزه و یک ارزیابی فصلی نیز در دستور کار کادر مرکز قرار دارد. در این صورت برنامه دائما در یک فرایند رو به پیشرفت قرار گرفته و هرگونه ایراد و اشکال در برنامه اصلاح می گردد. در زمانی که مددجو در اثر دریافت خدمات درمانی مدون، تاخیر و عقب‌افتادگی‌های خود در اثر اختلال را پشت سر گذاشت و به سطح عقلی مطابق با سطح سنی و تقویمی خود رسید برنامه ادامه یافته و کودک شروع به برداشتن قدم‌هایی جلوتر از سن تقویمی خود می کند و به اصطلاح منطقه تقریبی رشد خود را ارتقا می دهد. یکی از هدف‌های مرکز در این رویکرد رساندن مددجویان به سطح استاندارد شناختی‌شان است. به زبان ساده‌تر جبران تاخیرهای رشدی و بالفعل کردن بالقوه های کودک. خدمات در این شیوه درمان بر اساس رویکرد درمانی لوواس (مقدمات یادگیری، زبان مقدماتی، زبان پیشرفته و...) به بخش‌های شناختی، گفتاری، حرکتی ظریف، حرکتی درشت، اجتماعی و خودیاری تقسیم می گردد.

2. کاردرمانی

در دل برنامه ABA که هر روز در مرکز صورت می پذیرد درمانگران مرکز می بایستی هر روز فعالیت‌های کاردرمانی تجویز شده توسط کاردرمان مرکز را انجام دهند. برنامه‌های کاردرمانی نیز هر هفته با توجه به سطح پیشرفت کودک اُتیستیک و با موفقیت طی کردن تمرین‌های ارائه شده، اصلاح و ارتقاء می یابد. برنامه‌های کاردرمانی در دو حیطه ذهنی و جسمی صورت می گیرد.

کاردرمانی ذهنی: این حیطه با در نظر گرفتن این مهم که ذهن با رفتار، حرکت، جسم، یادگیری و... در ارتباط است و کودک اُتیستیک تقریبا با تمام این موارد دچار مشکل است، برنامه‌های دقیق و کاربردی را مانند آگاهی بدنی، یکپارچگی حسی، تمرینات وستیبولار، تمرینات پروپریوسپتیو، مهارت‌های حرکتی ظریف، مهارت‌هایی برای استقلال فردی، تمرینات توجه و تمرکز، تمرینات ترسیمی و... ارائه می کند.

کاردرمانی جسمی: در این حیطه بیشتر تمرکز بر روی مهارت‌های بدنی و جسمی است و تلاش می گردد تا تمریناتی برای کودکان اُتیستیک ارائه گردد که برخی عوارض بدنی اختلال اُتیسم مانند راه رفتن نوک پا و یا اختلال‌های حرکتی و یا هیپوتونی یا هایپرتونی کودک اصلاح گردد.

3. گفتاردرمانی

از اصلی‌ترین علائم و همچنین اولین علائم اختلالات طیف اُتیسم مشکلات زبانی است. این کودکان در کلیه فرایندهای گفتاری از جمله تولید آواها، کلمات، جملات، شروع مکالمه و ادراک گفتار... دچار مشکل و تاخیراند. خدمات گفتار درمانی در مرکز توسط آسیب‌شناس گفتار و زبان آشنا به اختلال اُتیسم ارائه می گردد. این خدمات به‌صورت جامع پس از ارزیابی مددجوی مراجعه کننده در سطح و پایه‌های متفاوت به کودک ارائه می‌گردد و با توجه به این مهم که هر درمانگر در مرکز تنها یک مددجو در اختیار دارد پس از مراجعه به گفتاردرمان و ارزیابی وضعیت گفتاری توسط گفتاردرمان، برنامه جدیدی به درمانگر و مددجو داده می شود. این برنامه هر روز توسط درمانگر با مددجو کار شده و در جلسه بعد مورد ارزیابی گفتاردرمان قرار می گیرد. در صورت وجود مشکل در برنامه فعلی و عدم پیشرفت، برنامه اصلاح شده و در صورت بهبودی برنامه ارتقاء می یابد. ازجمله فاکتورهایی که در فرایند گفتار درمانی در مراکز اُتیسم مورد توجه است و در مرکز اُتیسم اردیبهشت نیز فرایند گفتاردرمانی طبق آن است به قرار زیر می‌باشد.

  • ارتباطات جایگزین و تکمیلی(AAC): دوره‌ای گسترده از انواع ارتباطات که تکمیل کننده و افزایش دهنده گفتار است شامل شیوه‌های الکترونیک، تابلوها یا کارت‌های تصاویر و نشانه‌های کلامی.
  • آموزش فعالیت‌ها به‌طور تفکیکی: درمانی که متمرکز است بر رفتار و فعالیت‌ها.
  • ارتباطات تسهیل شده (FC): فنون ارتباطی که به‌وسیله آن کودک اُتیستیک در آن از کارت‌های حروف الفبا یا تصاویر یا کلمات جهت تسهیل ارتباط خود استفاده می کند.
  • آموزش ارتباطات کاربردی (FCT): استفاده از تقویت‌کننده‌های مثبت برای برانگیختن کودک به ارتباط.
  • تقلید تعمیم یافته: کودک ترغیب می شود به تقلید حرکت‌های دهانی درمانگر و پس از آن تلاش برای تولید آواها و صداها
  • آموزش خواستن: به‌کار بردن تقویت و برانگیختن برای در خواست‌های مستقل و خودکار
  • سیستم ارتباطی تصاویر زنجیره‌ای (PECS): نوعی از ارتباطات جایگزین و تکمیلی است که در آن از علائم تصویری برای ارتباط استفاده می گردد.
  • مداخلات رشدی ارتباطی (RDI): برنامه درمانی تفکیک شده که متمرکز بر این عقیده است که افراد اُتیستک می‌توانند در ارتباطات عاطفی صحیح مشارکت کنند، اگر آن‌ها در معرض گام به گام و تدریجی موقعیت‌ها ومحرک‌ها قرار بگیرند.
  • اشارات کلامی/ ارتباطات جامع: زبانی که در آن از حرکات و اشکال دست و تظاهرات چهره استفاده می گردد.
  • داستان‌های اجتماعی/ تصاویر داستانی: داستان‌های واقعی که می‌تواند برای آموزش مهارت‌های اجتماعی مورد استفاده قرار بگیرد.

4. بازی‌درمانی

مشکلات کودکان اُتیستیک امری چندوجهی است. این کودکان در تعامل اجتماعی با دیگران، تولید و ادارک گفتار و... دچار مشکل‌اند. در این کودکان حتی تمایلی به امور ساده مانند تماشای دیگران در زمان بازی نیز وجود ندارد. انگیزش و تحریک در این کودکان بسیار پایین است به‌صورتی‌که احساس می شود آن‌ها هیچ تمایلی به بازی و خروج از دنیای خود و ورود به دنیای دیگر کودکان ندارند. براساس تجربه درمانگران و متخصصان آموزش کودکان اُتیستیک، در مرکز دیده شده زمانی که این کودکان تحت روش‌های مؤثر آموزش با اشیاء و افراد، برای توسعه حس‌ها و گفتار و مهارت‌های اجتماعی‌شان قرار می گیرند بی‌نهایت ذوق‌زده شده، لذت می برند و خواهان تکرار دوباره این تجربه لذت‌بخش‌اند. کودک اُتیستیک فارغ از دنیای اطراف خود است و در همین دنیای اطراف بی‌نهایت موضوع برای بازی و جلب توجه وجود دارد. در ابتدا بهترین بازی برای این کودکان ساده‌ترین بازی است. زیرا این کودکان می‌بایست پس از هر فعالیتی بازخوردی دریافت کنند و بازخورد دریافت کردن از بازی‌های ساده بسیار راحت‌تر و قابل تحلیل‌تر است و البته می‌توان پس از مدتی به سمت بازی‌های کمی دشوارتر رفت. اما باید به این امر توجه نمود که در عین سادگی بازی، لازم است این کودکان در سطوح بالایی از درونداد برانگیخته شوند. درصورتی‌که به سمت بازی‌های دشوارتر قدم برمی‌داریم باید به این توجه کرد که کودکان این فعالیت را به‌عنوان تفریح بپذیرند وگرنه به آن وارد نشده و از آن دوری می‌کنند.

فعالیت‌های بازی‌درمانی در مرکز به فاکتورهایی می‌پردازد که به‌صورت هدفمند موجب رشد حسی کودکان است. سیستم‌های وستیبولار (تعادلی‌حرکتی)، پروپریوسپتیو، بساوایی، شنوایی، بینایی، چشایی و بویایی در برنامه رشد حسی تماما درگیر شده و به صورت کامل نقص‌ها و تاخیرهای کودک را در این برنامه درمانی مورد هدف قرار می دهیم. البته به‌جز موارد فوق مسائلی مانند ارتباط، تعامل اجتماعی، گفتار و زبان نیز مورد توجه و هدف هستند.

5. موسیقی‌درمانی

موسيقي‌درماني مي تواند بوسيله تاثير بر افزايش كيفيت زندگي و عملكرد رواني، فيزيكي، شناختي و اجتماعي، تفاوت‌هايي در زندگي افرادي كه دچار اختلالات و مشكلات يادگيري و ارتباطي‌اند ايجاد كند (مانند افراد اُتيستيك). موسيقي بدون كلام حتي در حالتي كه منظور درماني هم نداشته باشد، به‌طورطبيعي مي تواند مهيج و تحريك‌كننده باشد. در مورد كودكان اُتيسيك نيز اشعار و سرودهايي كه با هم تركيب مي شوند و شكلي از داستان‌هاي اجتماعي موزيكال را مي‌سازند مي‌تواند براي يادگيري و تمرين مهارت‌هاي اجتماعي مورد استفاده قرار گيرد. برنامه موسیقی‌درمانی مرکز با توجه به اصول استاندارد موسیقی‌درمانی کودکان اُتیستیک اجرا می‌گردد. این برنامه‌ها به‌صورت کامل توسط مربیان هر مددجو پیگیری گردیده و درصورت نیاز ارتقاء می یابد. ازجمله اهداف موسیقی‌درمانی در مرکز می‌توان به افزایش توجه و تمرکز، بهبود ادراک شنیداری، افزایش استقلال و خودتنظیمی، افزایش مهارت‌های گفتاری، افزایش مهارت‌های ارتباطی و... اشاره نمود.

6. آموزش مهارت‌های زندگی

راهبرد درمانی آموزشی، آموزش مهارت‌های زندگی، کودکان را برای استقلال فردی و آماده شدن برای زندگی آینده آماده می کند. در این راهبرد تلاش می‌گردد به تمامی تاخیرها و نقص‌های خودیاری کودک توجه گردیده و خانواده را از نقش حمایتی خارج و به‌عنوان یک همراه کودک تعریف کند. از ابتدایی‌ترین اجزاء این راهبرد می‌توان به دستشویی رفتن، غذا خوردن، لباس پوشیدن و... اشاره نمود. تمامی فعالیت‌ها در این راهبرد در راستای این هدف است که کودکانی که دچار اختلال شدیدتری هستند و دچار مشکلات شناختی تاثیرگذارتری هستند و احتمالا به آموزش آکادمیک نمی‌رسند حداقل به‌صورت یک فرد مستقل و بی‌نیاز از مهارت‌های اولیه خودیاری بتوانند عمل کنند. این راهبرد در مراکز کشورهای پیشرفته در زمینه درمان اُتیسم به‌عنوان یکی از ارکان اصلی درمان و آموزش کودکان اُتیستیک شناخته می‌شود زیرا اصل اولیه برای آنان نه مهارت‌های تحصیلی بلکه مهارت برای زندگی بدون وابستگی شدید است.