Head

پژوهشها و تازه های اُتیسم

پرداخت اینترنتی شهریه

مبلغ مورد نظر خود را درج بفرمایید
مبلغ به ریال:
توضیحات :
پرداخت از طریق درگاه شتاب

ورود اعضاء

مرا بخاطر بسپار

شمارشگر بازدیدها

امروز2
دیروز288
هفته512
ماه5084
کل بازدیدها171195

اشتراک گذاری

Social FaceSocial InliSocial PintSocial TwitSocial Yout

رویکردی نوین در درمان اُتیسم(اوتیسم)

درمانهای جدید نویدهایی برای کودکان دارای علائم اُتیسم دارد.

برگردان: رقیه گلستانی (درمانگر مرکز اُتیسم اردیبهشت)

    Autism

 در درمان جدیدی که شروع کودک نامیده می‌شود‌، والدین مهارت‌های جدیدی را در خلال فعالیت‌های روزانه مثل خوردن، لباس پوشیدن و عوض کردن پوشک به کودکانشان آموزش می‌دهند.

      درمان جدیدی که بر اساس تعامل است و این تعامل توسط والدین ارائه می‌شود ممکن است بتواند به کودکان دارای نشانه‌های اُتیسم کمک کند که رفتارها و مهارت‌های زبانی خود را بهبود ببخشند. این موضوع بررسی مقدماتی کوتاهی را ارائه می‌دهد که در دوازدهم سپتامبر در مجله‌ی ”اُتیسم و بیماری‌های پیشرفته“ به چاپ رسید است. تا سن 3 سالگی، کودکانی که این درمان را دریافت نموده اند، نشانه‌های کمتری از اُتیسم را نسبت به کودکانی که این درمان را دریافت نکرده‌اند، داشته اند.

      محققان به این نتیجه رسیده‌اند که والدین به سرعت یاد می گیرند که چگونه این درمان را اجرا کنند، خود را به خوبی با آن وفق دهند و به طور گسترده‌‌ای تجربه‌ی خود را بالا ببرند. این موضوع نشان می‌دهد که این درمان می‌تواند راه حل ارزان و در دسترس بیشتری را نسبت به درمان‌های مرسوم در برداشته باشد که لازمه‌ی آن حداقل  30 ساعت کار در هفته با دو درمانگر می‌باشد. به گفته‌ی چارلز نِلسُن پروفسور امراض کودکان در دانشکده‌ی پزشکی هاروارد این درمان نسبت به دیگر روش‌های درمانی اقدامی با ابزاری آسانتری است. او می‌گوید” این درمان در دستان والدین است که این امر بیشترین بخش درمان را در بر می‌گیرد و همین امر درمان را رو به پیشرفت می‌برد.“

 محققان اخطار می‌دهند، خیلی زود است بگوییم که آیا این درمان مؤثر و مناسب برای استفاده‌ی همگانی می‌باشد یا نه. زیرا این تحقیق کوچک است و شامل زیر مجموعه‌ی کمی از کودکانی است که نشانه‌هایی از اُتیسم را زیر 15 ماهگی نشان می‌دهند. با این حال این تحقیق شامل کودکانی است که هیچ اقدامی را دریافت نکرده بودندولی به صورت تصادفی برای گروه‌های کنترل یا درمان تعیین نشده بودند.

      همچنین دیگر محققان هم تأکید می‌کنند که هرچند این تحقیق به خوبی انجام شده است ولی نمونه‌ی 11 نفری  (7 کودکی که درمان را دریافت کرده‌اند و 4 نفر در گروه کنترل بودند) برای نتیجه‌گیری کلی خیلی کوچک است.

درمان به موقع:

      شک خیلی کمی وجود دارد که کودکان 18 ماهه‌ی دارای اُتیسم بتوانند از اقدامات بهره ببرند ، اما تعداد کمی از آنها قبل از 2 سالگی تشخیص داده می‌شوند. این مورد ممکن است خیلی زود تغییر کند. مطالعات انجام شده در دهه‌ی گذشته نشان می‌دهد که کودکان دارای اُتیسم در برخی رفتارهای خاص کسری هایی نشان می‌دهند؛ مثل خندیدن، تقلید از رفتارهای دیگران و داشتن برخورد چشمی در شش ماهگی. ”راجرز“ می‌گوید: ”من فهمیدم که اگر ما اُتیسم را تا 6 ماهگی تشخیص ندهیم، نمی‌دانیم به خانواده‌ها بگوییم که چه بکنند.“ ” ما هیچ‌گونه درمان معتبری برای اُتیسم در کودکان 6 تا 12 ماهه نداریم.“

      برای برآوردن این نیاز، ”راجرز و تمیش“ درمانی را براساس برنامه‌ی درمانی برای کودکان نوپا که به عنوان شروع زودهنگام مدل دِنوِر (ESDM) شناخته می‌شود، توسعه دادند. در این برنامه‌، درمانگر به کودک نوپای دارای اُتیسم مهارت‌های جدیدی را در خلال فعالیت‌ها، بر اساس بازی آموزش می‌دهد. مطالعات گذشته نشان می‌دهند که  این استراتژی برای کاهش علائم اُتیسم در کودکان 14 ماهه مؤثر است.  

      محققان  در این پروژه مجبور شدند برنامه را برای کودکان اصلاح کنند. زیرا به گفته آنها ” ما نمی‌توانیم این مدل ESDM را برای کودکانی اجرا کنیم که در بعضی مواقع حتی قادر به نشستن هم نبودند.“

      درمان شروع کودک شامل فعالیت‌هایی می‌باشد که به درمان شش علامت هدف اُتیسم در کودکان مثل تثبیت بصری بر روی اشیاء و رفتارهای مکرر غیرعادی کمک می‌کند. برای مثال، والدین دارای بچه‌هایی با این علائم یاد گرفتند که چگونه توجه بچه را از یک شیء به چیز دیگری تغییر دهند یا  اینکه به بچه‌هایشان روش‌های جدید بازی با یک اسباب بازی را یاد بدهند.

      راجرز و دیگر همکارانش درمان اصلاح شده را با هفت کودک 6 تا 15 ماهه دارای این علائم مورد آزمایش قرار دادند. آنها چهار تا از این کودکان را از این تحقیق در حال پیشرفت که قبلاً ”خواهر یا برادر کودک“ نامیده می‌شد به کار گرفتند

آموزش درمان:

      بعد از ثبت نام، والدین شروع کردند به یادگیری اینکه چگونه درمان را در طول جلسات آموزشی طولانی به صورت 12 هفته‌ای با محققان اجراکنند. محققان والدین را برای روش‌هایی آموزش دادند که به کودکانشان کمک کنند رفتارهای جدید را یاد بگیرند. بعد از آن والدین این تکنیک‌ها را در تعاملات روزمره با کودکانشان به کار گرفتند.

      راجرز میگوید”هدف ما این بود که این الگوها را به والدین بدهیم تا جزئی از برنامه‌ی روزانه‌ی آنها شود. مانند تغییر دادن انواع تحریکاتی که کودکان داشتند و آماده کردن آنها برای داشتن فرصت‌های خیلی بیشتر یادگیری.“

      محققان علائم و نشانه‌های اُتیسم کودکان را با استفاده از  دو ابزار گزینش ثابت اندازه‌گیری کردند: این دو ابزار شامل این موارد می‌شوند: مقیاس مبنی بر مشاهده‌ی اُتیسم برای کودکان (AOSI)که  هر سه ماه اجرا می‌شد و برنامه‌ی مشاهده‌ی تشخیصی (ADOS) در 18 ماهگی، 24 ماهگی و 36 ماهگی. آنها زبان و مهارت‌های پردازش بصری را همزمان با استفاده از مقیاس Mullen  درباره‌ی یادگیری زودهنگام مورد ارزیابی قرار دادند. برای کنترل، محققان همچنین نتایج چهار برادر یا خواهر کودکان دارای علائم را که قابل انتخاب برای درمان بودند اما والدینشان از شرکت در این تحقیق امتناع می‌کردند، دنبال کردند.

در ماه نهم، همه‌ی کودکان شرکت‌ کننده در تحقیق شدت مشابه یا بیشتری از علائم اُتیسم را در مقایسه با گروه مقایسه‌ی کودکان داشتند که بعداً این بیماری در آنها شناسایی شد. اما در سن سه سالگی، کودکانی که اقدامات درمانی را دریافت کرده بودند، علائم اُتیسم کمتری را نسبت به کودکانی که والدینشان در این تحقیق شرکت نکرده بودند، داشتند. در پایان این تحقیق، دو نفر از 7 کودک در این گروه درمانی، تشخیص اُتیسم را دریافت داشتند در مقایسه با سه تا از چهار کودک در گروه کنترل.

راجرز این فرایند بهبودی را یک شگفتی بزرگ نامید. همه‌ی این بچه‌ها تأخیر در یادگیری زبان و مهارت‌های بصری بین 9 تا 15 ماهگی نشان دادند. اما در حدود 18 ماهگی، کودکان مورد معاینه مسیر برگشت را شروع کردند و در حدود سن 3 سالگی آنها کودکان پیشرفته‌ی عادی شدند.

      این یافته‌ها باید در نمونه‌ی بزرگتری تثبیت شوند اما با این وجود این یافته‌ها شگفت‌انگیز هستند. هنوز این امر نامشخص است که آیا این اقدامات همان چیزی هست که نتایج کودکان را تغییر داده است یا نه.

            به گفته راجرز”برای من، مهمترین پیام در این تحقیق این بوده است که هرگاه کودکی علائم اُتیسم را نشان می‌دهد و ما می‌توانیم به آنها استناد کنیم، آنها احتیاج دارند خیلی سریع وارد اقدامات درمانی شوند، و خیلی سخت است که بتوانیم بعداً الگوها را تغییر دهیم وقتی که فاصله‌ها بیشتر می‌شوند.“