Head

پژوهشها و تازه های اُتیسم

پرداخت اینترنتی شهریه

مبلغ مورد نظر خود را درج بفرمایید
مبلغ به ریال:
توضیحات :
پرداخت از طریق درگاه شتاب

ورود اعضاء

مرا بخاطر بسپار

شمارشگر بازدیدها

امروز86
دیروز300
هفته1260
ماه5842
کل بازدیدها171953

اشتراک گذاری

Social FaceSocial InliSocial PintSocial TwitSocial Yout

رابطه لبخند در نوزادی با اختلال اُتیسم

رابطه لبخند در نوزادی با اختلال اُتیسم(اوتیسم)

زینب احمدی(پژوهشگر و سردرمانگر مرکز اُتیسم اردیبهشت)

Smilig Infant

برای نوزادانی که هنوز نمی توانند صحبت کنند لبخند زدن یک علامت کلیدی است .خنده انتقال یک حالت هیجانی نوزاد است و می تواند به بهتر زیستن و جلب توجه والدین در جهت مراقبت از او کمک کند .

یک مطالعه جدید گزارش می دهد لبخند نوزادانی که بعد ها اُتیستيك تشخیص داده می شوند کمتر از کسانی است که اختلال رشدی ندارند. این نشان می دهد که كمتر بودن ميزان لبخند ممکن است نشانگر هشداري زود هنگام برای اختلال اُتیسم  باشد.

 درمطالعه اي که در مجله روانشناسی کودکان استثنایی منتشر شده(13آگوست 2014 ) محققان، 22نوزاد معمولی در حال رشد که هیچ سابقه خانوادگی از اُتیسم نداشتند، با 44 نوزاد خواهر و برادر مبتلايان به اختلال اُتيسم را مورد بررسی قرار دادند. این کودکان به نسبت دیگر کودکان ريسك بیشتری براي ابتلا به اختلال اُتیسم دارند و بعداً نیمی از این 44خواهر وبرادر، اُتيستيك تشخيص داده شدند.

 اين محققان در مدت زمان بيشتري کودکان را مورد بررسي قرار دادند واينكه در ويدئو هاي گرفته شده چه مدت و چند بار در 6 ، 12 و 18 ماهگي لبخند زده بودند. آنها از مقياس مشاهداتي اُتيسم  و تصاوير ضبط شده از اين كودكان براي ارزيابي رفتاري استفاده نمودند. سپس در سن 3 سالگي نيز اين كودكان را براي تشخيص اُتيسم مورد ارزيابي قرار دادند.

 در كودكان عادي ميانگين مدت لبخند با سن افزایش می یابد اما مدت لبخند در يك دوره سني تفاوت زيادي ندارد. همچنين فراواني لبخند نيز با سن افزايش مي يابد ولي در نوزادان12 ماهه  که اُتیستيك تشخیص داده بودند اغلب لبخند کمتری نسبت به دیگر کودکان مشاهده شده بود .  

 درکودکانی که بعداً اُتیستیک بودنشان مشخص شده بود در 18 ماهگی نیز به نسبت دیگر كودكان اُتيستيك كمي لبخند ادامه داشت .

اين يافته از اين جهت مي تواند براي خانواده هاي كودكان اُتيستيك كمك كننده باشد كه در صورتي كه داراي فرزند دومي هستند احتمال هرگونه اختلال رشدي را دركودك ديگر خود تشخيص داده و هرچه سريعتر اقدامات مداخلاتي لازم را انجام دهند.