Head

پژوهشها و تازه های اُتیسم

پرداخت اینترنتی شهریه

مبلغ مورد نظر خود را درج بفرمایید
مبلغ به ریال:
توضیحات :
پرداخت از طریق درگاه شتاب

ورود اعضاء

مرا بخاطر بسپار

شمارشگر بازدیدها

امروز85
دیروز300
هفته1259
ماه5841
کل بازدیدها171952

اشتراک گذاری

Social FaceSocial InliSocial PintSocial TwitSocial Yout

روش‌های درمان اُتیسم

برای درمان اُتیسم چه می‌توان کرد؟ (ارزیابی نتایج درمان)

مهدی فولادگر (مسئول فنی و صاحب امتیاز مرکز اُتیسم اُردیبهشت و مدیر گروه پژوهشی اُردیبهشت)

برای درمان اُتیسم چه می‌توان کرد؟

براساس مطالعات جزئیات مدارک موجود پس از دارودرمانی، رفتاردرمانی و هورمون‌درمانی برای کودکان مبتلا به اُتیسم، امیدهائی را می‌توان در اشکال مختلف انتظار داشت. محرک‌ها، هورمون‌درمانی، ویتامین‌ها، داروهای ضد جنون قوی، رفتار درمانی‌های شدید و رژیم‌های غذایی از این جمله هستند.

اما دستیابی به درمان‌هایی که از لحاظ علمی به اثبات رسیده باشند دشوارتر است. سه مطالعه که با هزینه دولتی در امریکا انجام شده و در مجله اطفال به چاپ رسیده است، شواهد موجود پس از درمان شایع پزشکی و رفتاری اختلالات طیف اُتیسم را بررسی کرده است. آن‌ها نتیجه گرفته‌اند که در مورد برخی از روش‌های درمانی که واقعا کارائی داشته باشند، مستندات کمی وجود دارد و اگرچه برخی از داروها ممکن است رفتارهای مزاحم و پرخاشگرانه را کاهش دهند ولی می‌توانند عوارض جانبی قابل توجهی داشته باشد.

دکتر لین سی هافمن، متخصص رشدی‌رفتاری اطفال و استاد مرکز سیاست‌گذاری بهداشت در دانشگاه استنفورد در دانشکده پزشکی، می‌گوید: "من فکر می کنم ما در درمان کودکان اُتیستیک آهسته پیشرفت می‌کنیم." هافمن می‌گوید: "این مثل درمان سرفه کودکان هنگام سینه پهلو است، اگر ندانید که عامل سرفه ، سینه پهلو است."

هافمن می‌گوید یکی از دلایل آن می‌تواند کمی مدارک محکم در درمان اُتیسم ،علیه علائم متغییری که وجود دارد، باشد.

او می‌گوید: "مشخص است که گروهی از کودکان بسیار ناهمگنی هستند که از نظر میزان نشانه‌های آسیب، در محدوده بسیار بزرگی قرار دارند و باید برخی از داروهایی را انتخاب کنیم که به‌خوبی مورد مطالعه قرار گرفته و برخی تاثیرات را در برخی از مناطق مغزی مورد نظر نشان داده باشند."

مطالعات چه یافته‌اند؟

یک تیم میان‌رشته‌ای از محققان دانشگاه وندربیلت که توسط آژانس پژوهش و کیفیت بهداشت و درمان ایالات متحده تامین می‌شوند، در حال حاضر مدارک موجود در پس سه روش درمان کودکان مبتلا به اُتیسم را بررسی می‌کنند: داروها، رفتار درمانی، و تزریق هورمون سکرتین.

دکتر زکریا وارن، مدیر موسسه درمان و تحقیقات اختلالات طیف اُتیسم در مرکز کندی وندربیلت در نشویل، می‌گوید: "مهم‌ترین یافته از بررسی‌های انجام‌شده این است که هنوز برای درک چگونگی تاثیر درمان‌های خاص، بر روی کودکان خاص، کارهای زیادی برای انجام باقی مانده تا بتوان توصیه‌های مناسبی برای به حداکثر رساندن تاثیر درمان‌ها ارائه داد.

همه مطالعات موجود در این پژوهش، بین سال‌های 2000 و 2010 منتشر شد و شامل کودکان 12ساله یا کوچک‌تر می‌شد.

داروها

در این مطالعه که به داروها توجه داشت، محققان به بررسی مطالعات بر روی ضد جنون‌ها، سرم مهارکننده‌های بازجذب سروتونین (SSRI) و داروهای محرک پرداختند، که معمولا برای کاهش نشانه‌هایی مانند پرخاشگری، رفتارهای تکراری، آسیب زدن به خود و کج‌خلقی‌های شدید استفاده می‌شود.

آن‌ها دریافتند شواهد خوبی وجود دارد که دو داروی ضد جنون، Risperdal و Abilify، رفتارهای "چالش‌برانگیز" مانند تحریک‌پذیری، اضطراب، گریه، بیش‌فعالی و عدم همکاری را در مقایسه با دارونما، کاهش می‌دهد.

اما طبق گزارشات، عوارض جانبی قابل توجهی هنگام استفاده از این داروها وجود داشته است، از جمله افزایش وزن، خواب‌آلودگی و نشانه‌هایی مانند لرزش، حرکات غیرارادی و سفتی عضلانی.

گرچه آزمایشات سرم مهارکننده‌های بازجذب سروتونین داروی فلوکستین (Prozac) و محرک ریتالین، اثرات بالقوه مثبتی بر رفتارهای تکراری و بیش‌فعالی نشان دادند، اما منتقدین اعلام کردند که شواهد موجود به‌تنهایی برای توصیه به استفاده از این داروها کافی نیست.

درمان‌های رفتاری

درمان‌های رفتاری شدید، که در آن درمانگر یا والدین، بیش از چند سال وبین 25 تا40 ساعت در هفته با یک کودک مبتلا به اُتیسم کار می‌کنند، سرفصل‌های جدیدی را به‌عنوان مطالعات ایجاد کرده‌اند که نشان داده است، این روش‌ها ممکن است پیشرفت‌های قابل توجهی در ضریب هوشی، زبان و مهارت‌های میان‌فردی داشته باشند. وارن می‌گوید آنچه ما قطعا شاهد آن هستیم، چهارچوب کاری است که به نظر می‌رسد مورد تائید باشد، در واقع، کودکان با اختلالات طیف اُتیسم که مداخله فشرده به‌موقع دریافت می‌کنند، حتما پیشرفت‌هائی را نشان می‌دهند. برخی کودکان هستند که نسبت به دیگران پیشرفت‌های بیشتری نشان می‌دهند. ولی تعدادی از مداخلات هستند که در آن اثرات بسیار کمی وجود دارد.

محققان سه دسته گسترده از درمان‌ها را در نظر داشته‌اند. اولین آن‌ها روش دانشگاهی بود از کالیفرنیا در لس‌آنجلس (روش لوواس)، که در آن درمانگران با بچه‌ها، حداقل 25 ساعت در هفته به منظور تلاش برای مبارزه با رفتارهای خاص و اختلالات همراه اُتیسم، کار می‌کردند. برای مثال، به‌منظور توسعه مهارت‌های ارتباطی، اگر کودک مبتلا به اُتیسم به یک اسباب‌بازی علاقه نشان بدهد، درمانگر و نه لزوما کسی که در همان اتاق است، ممکن است اسباب‌بازی را ندهد و بی‌درنگ کودک برای گرفتن آن راه مناسبی را درخواست کند.

دسته دوم از مداخلات شامل برنامه‌هایی است که سعی دارد گرایشات مبتلا به اُتیسم را در کودکان با سن زیر 2سال، مورد توجه قرار دهد. به‌طور کلی، این مطالعات براساس مدل شروع اولیه دنور است که از بازی‌درمانی مبتنی بر تشویق به زبان و مهارت‌های اجتماعی استفاده می‌کند.

نوع سوم از درمان، بررسی برنامه‌هائی است که پدر و مادر را برای کمک به کودکان خود در خانه آموزش می‌دهد.

دکتر اریک هالندر، مدیر برنامه‌های اختلالات وسواس و طیف اُتیسم در مرکز پزشکی مونتفیور در شهر نیویورک می‌گوید: "با شعار شناسایی زودهنگام و مداخله به‌موقع، می‌توانید خط سیر تکاملی بلند‌مدت بیماری را بهبود ببخشید.

در میان 23 مطالعه توسط روش دانشگاه کالیفرنیا/لوواس و چهار مطالعه بر اساس برنامه شروع اولیه دنور که مورد بررسی قرار گرفتند، دستاوردهای بسیاری در ضریب هوشی، عملکرد شناختی، مهارت‌های زبانی و رفتارهای انطباقی حاصل شد. هالندر می گوید "برخی بچه‌ها هستند که در یک دوره کوتاه زمانی به برخی از درمان‌ها خوب پاسخ می‌دهند، اما در برخی موارد کودک اُتیستیک در مدت‌زمانی طولانی‌تر یا با نتیجه کمتر به درمان‌ها پاسخ می‌دهند.

سکرتین

بررسی نهایی نگاهی دارد به مدارک موجود در پس استفاده از پروتئین سکرتین در دستگاه گوارش در درمان مورد بحث

در بیش از 4120 مطالعه مورد نظر، تنها هشت مورد مثبت در این بررسی وجود دارد.

وقتی سکرتین با یک دارونما مورد مقایسه قرار گرفت، هیچ مطالعه‌ای حاکی از بهبودی در زبان، شناخت یا نشانه‌های اُتیسم نبود.

وارن می‌گوید "این یکی از مداخلاتی است که قوی‌ترین شواهد را دارد و شواهد واقعا و قویا نشان می‌دهند این درمانی است که نباید دنبال کرد."

امید در افق‌های نو

فلمنک و وارن می‌گویند اگرچه به نظر می‌رسد که درمان‌های رایج برای استفاده کمتر پیشنهاد می‌شوند، اما نسل جدیدی از داروها در راه است که می‌خواهد کاهش علائم را به‌همراه علل بیماری مورد هدف قرار دهد، نه فقط علائم اختلال را.

وارن می‌گوید "ما در آستانه عصری قرار داریم که قادر هستیم تا در مورد توانائی در توسعه درمان‌های هدفمند جدید، بر اساس درک اینکه اُتیسم چیست و چگونه به مغز ما مربوط می‌شود، فکر کنیم. این درمان‌ها قادر بوده‌اند که در مدل‌های حیوانی، در علائم خاص و رفتارهای خاص بهبود نشان بدهند.

بسیاری از کارشناسان احساس می‌کنند که با مطالعات بهتر طراحی‌شده آموزش رفتار در خانه، که در آن درمانگر، والدین را درباره روش‌هایی برای پیدا کردن فرصت‌هایی برای تمرین مهارت‌های ارتباطی آموزش می‌دهد، در نهایت اثرات فراوانی دیده شود.

دکتر بیرنا سیگل، مدیر خدمات بالینی در دانشگاه کالیفرنیا در درمانگاه اُتیسم سان‌فرانسیسکو می‌گوید: "در روش‌های آموزش والدین، پدر و مادرها فرا می‌گیرند که لحظه‌هایی را برای آموختن فرزند خود پیدا کنند و این عملکردی موثر است."

او می‌گوید "من به مردم می‌گویم، کارهای زیادی وجود دارد که شما می‌توانید برای کمک به کودک خود انجام دهید، که با دشواری بسیاری همراه است و باید صبور باشید."