Head

پژوهشها و تازه های اُتیسم

پرداخت اینترنتی شهریه

مبلغ مورد نظر خود را درج بفرمایید
مبلغ به ریال:
توضیحات :
پرداخت از طریق درگاه شتاب

ورود اعضاء

مرا بخاطر بسپار

شمارشگر بازدیدها

امروز86
دیروز300
هفته1260
ماه5842
کل بازدیدها171953

اشتراک گذاری

Social FaceSocial InliSocial PintSocial TwitSocial Yout

کافی نبودن مشاهدات رفتاری در تشخیص اُتیسم

مشاهدات رفتاری اطفال به تنهایی برای تشخیص اختلال اُتیسم(اوتیسم) کافی نیست

مهدی فولادگر(مسئول فنی و صاحب امتیاز مرکز اُتیسم اردیبهشت و مدیر گروه پژوهشی اردیبهشت)

Pediatrician And Toddler Girl

بسیاری از کودکان اُتیستیک در طفولیت علائم اولیه اختلال مانند فقدان ارتباط چشمی و رفتار های تکراری را از خود نشان می دهند. یک متخصص کودکان قادر است این علائم کوچک را در طول مدت ارزیابی های روتین کشف کند و این امر می تواند دریچه ای برای مداخله بموقع بر روی این کودکان و خانواده هایشان بگشاید.

بر طبق مطالعات منتشر شده در مجله روانپزشکی کودکان در سال جاری میلادی(2015)بسیاری از اطفال اُتیستیک اختلالات رفتاری خیلی کمی در طول این معاینات مختصر از خود بروز می دهند. واین امر نشان دهنده این است که مشاهدات رفتاری به تنهایی برای پزشکان برای کشف این اختلال در کودکان خردسال کافی نیست.

در این مطالعه محققان از ویدیوهای دو تا ده دقیقه ای برای 42 کودک به عنوان آزمایشات تشخیصی اُتیسم استفاده نمودند که شامل 14 کودک مبتلا به اُتیسم ، 14 کودک با تاخیر زبان و 14 کودک به عنوان گروه کنترل می بود و همگی در گروه سنی 15 تا 33 ماه قرار داشتند.

دو نفر متخصص اُتیسم که هردو از تشخیص اُتیسم این کودکان بی اطلاع بودند ویدئو ها را بازنگری نمودند آنها چند بار هر رفتار کودک را مورد ارزیابی قرار دادند  رفتار هایی مانند بازی با اسباب بازی ها آوا سازی ها یا واکنش به نام شان وقتی آنها را صدا می کنند و هر رفتاری را که طبیعی یا غیر طبیعی  مینمود را سنجیدند و سپس تصمیم گرفتند که این کودک برای تشخیص اُتیسم ارجاع داده شود یا نه.

بر اساس این مشاهدات متخصصان اُتیسم به اشتباه  39 درصد از کودکان را غیر اُتیستیک تشخیص دادند. زیرا آنها در طی ارزیابی، 89 درصد از رفتار های این کودکان را طبیعی برآورد کرده بودند. به عبارت دیگر می توان اینگونه عنوان نمود که رفتار های غیر عادی بندرت رخ  داده که این امر می تواند به طور معمول ارزیابی را تحت شعاع خود قرار دهد.

ولی این لزوما به این معنی نیست که متخصصان اطفال و پزشکان خانواده ها  در کشور های اروپایی و امریکا در تشخیص کودکان مبتلا به اُتیسم در اشتباه اند زیرا  فراتر از مشاهدات رفتاری، پزشکان بطور معمول تاریخچه رشدی وخانواده،نتایج ازمایشات غربالگری اُتیسم و گزارشات خانواده از علائم مشاهده شده خارج از مطب را نیز مد نظر قرار می دهند.این یافته ها نشان دهنده آن است که تشخیص تنها بر پایه مشاهده رفتاری می تواند  اشتباهاتی را با خود به همراه داشته باشد.

به همین دلیل مدتهاست که در مجامع علمی کشور و سازمان بهزیستی، متخصصان بر این مهم تاکید دارند که در فرایند تشخیص نمیتوان به 5 دقیقه ارزیابی مشاهداتی در مطب اکتفا نمود و حتماً می بایستی در این فرایند مهم متخصصان به زمان بیشتر،جمع آوری دقیقتر اطلاعات، ارزیابی های قبلی و تاریخچه تشخیصی توجه نمایند. همچنین به این مهم که تشکیل کمیته هایی برای غربال گری اختلال اُتیسم در کشور بیش از پیش احساس می گردد.کمیته ای که در آن از تستها و معیار های استاندارد تشخیصی برای اختلال اُتیسم استفاده گردد. بر اساس این معیار های استاندارد می توان به خانواده برای مداخله بموقع دراختلال اُتیسم کمک نمود تا زمان طلائی آموزش کودک خود را برای درمان از دست ندهند.