Head

پژوهشها و تازه های اُتیسم

پرداخت اینترنتی شهریه

مبلغ مورد نظر خود را درج بفرمایید
مبلغ به ریال:
توضیحات :
پرداخت از طریق درگاه شتاب

ورود اعضاء

مرا بخاطر بسپار

شمارشگر بازدیدها

امروز86
دیروز300
هفته1260
ماه5842
کل بازدیدها171953

اشتراک گذاری

Social FaceSocial InliSocial PintSocial TwitSocial Yout

ریسک ابتلای فرزند دوم به اُتیسم

ریسک ابتلای فرزند دوم  به اُتیسم (اوتیسم)در خانواده هایی که دارای یک کودک اُتیستیک اند

مهدی فولادگر(مسئول فنی و صاحب امتیاز مرکز اُتیسم اردیبهشت و مدیر گروه پژوهشی اردیبهشت)

Chid Sibs

پس از پرسشهای متعدد خانواده ها در خصوص ریسک ابتلای فرزندان بعدی شان به اختلال اُتیسم و احساس نیاز در مورد اطلاع رسانی به آنها که از ما سوالاتی از قبیل، آیا ما می توانیم کودک دیگری داشته باشیم؟ آیا ما می توانیم کودک سالمی داشته باشیم ؟آیا در صورت بارداری مجدد خواهر یا برادر کوچکتر فرزند اُتیستیکمان هم مبتلا به اختلال اُتیسم می گردد؟ و سوالات بینهایت فراوانی دیگری که نشان دهنده دغدغه خانواده های کودکان اُتیستیک در مورد بارداری مجدد و یا داشتن کودک دوم و یا سوم است. بر آن شدیم تا آخرین اطلاعاتی که در این زمینه در مقالات علمی جهان منتشر شده را در اختیار خانواده ها قرار دهیم. خانواده هایی که به جرات می توان درمورد لیاقت پدر یا مادر بودن آنها ساعتها صحبت نمود و آنها را برای تمام کارهای که برای کودک اُتیستیکشان انجام داده و می دهند تحسین و تایید نمود. والدینی که شاید لایقترین انسانها برای داشتن فرزندی سالم اند. والدینی که دارای سالمترین ذهنها و بالنده ترین افراد از نظر اخلاقند. با دیدگاهی ساده می توان تایید نمود که این خانواده ها حتماً می توانند کودک دیگری نیز داشته باشند. ولی در واقعیت نمی توان به راحتی  خانواده ها را در این زمینه راهنمایی نمود و در خلاصه کلام عنوان نمود که آری یا نه. تاکنون تحقیقات فراوانی در این زمینه صورت گرفته و آمارهای متفاوت با اعداد و ارقام مختلف نیز ارائه شده است. این پژوهشها می تواند برای خانوداه ها هم هشدار دهنده و هم هدایت کننده باشد.بخشی ازاین مطالب که می تواند در تصمیم گیری والدین  برای بارداری مجدد،یاری رسان باشد در زیر آمده است:

  جان ریچ و همکارانش 19710 خانواده دارای کودک اُتیستیک در سالهای 1990 تا 2003 را در کنار 36215 خانواده دارای کودک سالم بعنوان گروه کنترل مورد بررسی قرار دادند. وقتی آنها میزان تولد های بعدی را در خانواده های دارای کودک اُتیستیک بررسی کردند یک بی میلی  33 درصدی را برای داشتن کودک دوم در این خانواده ها مشاهده نمودند. در چند سال نخست این تحقیق والدین کودکان اُتیستیک این تمایل را داشتند که کودک دومی مانند خانواده های دارای کودکان سالم داشته باشند.اما در حدود دو سه سال بعد که بطور معمول یک کودک ممکن است اُتیستیک تشخیص داده شود یا علائم خود را نشان دهد والدین کودکان اُتیستیک احتمال خیلی کمی می دادند که بخواهند فرزند دومی داشته باشند. این یافته ها برای والدینی که فرزند دوم یا سومشان نیز اُتیستیک تشخیص داده می شد، مشابه بود (در هر مورد والدین تمایل کمی نشان می دادند که بعد از اینکه کودکشان اُتیستیک تشخیص داده می شد کودک دیگری داشته باشند.)

محققان در مقاله ای در 18 جون 2014 که در مجله روانپزشکی امریکا منتشر شده است، عنوان نمودند، شواهد و مدارک حاکی از آن است که والدین کودکان اُتیستیک تولید مثل خود را پس از مشاهده ی نخستین علائم اختلال اُتیسم در کودک خود، کاهش داده یا قطع می کنند.

به گفته این محققان این مطالعه نمی تواند دلیلی موجه برای این یافته ها باشد اما شاید والدین کودکان اُتیستیک درباره داشتن کودک دیگری که با این اختلال به دنیا بیاید، نگرانند یا ممکن است منابع مالی کافی برای نگهداری از کودکان بیشتر نداشته باشند.

همچنین  دیگر یافته ها، محققان را به این فکر واداشت که ممکن است فاکتور های دیگری نیز که بر تصمیم گیری افراد برای فرزند بیشتر موثر است وجود داشته باشد مانند سن مادر،وزن و سن کودک نخست.
Child Sibs2

نتایج مطالعات بر روی جامعه اُتیسم می تواند در تخمین زدن وراثت پذیری اُتیسم یا تخمین زدن احتمال اینکه کودک دیگر این خانواده ها اُتیستیک باشد، کمک کننده باشد.

بسیاری از مطالعات گذشته بر روی وراثت پذیری اُتیسم، محاسبات کافی برای بررسی تصمیم والدین کودکان اُتیستیک برای فرزند دیگرنداشته اند و این امر نشان دهنده این است که مطالعات گذشته در زمینه فرزند آوری خانواده کودکان اُتیستیک نتایج واقعی و روشنی از این مساله ارائه نمی کنند.  

توماس هافمن و همکاران در بررسی های خود مشخص نمودند ریسک ابتلای کودک دوم خانواده به اختلال اُتیسم، 10.1٪ است و والدین کودکان اُتیستیک وقتی به داشتن فرزند دوم فکر می کنند، به طور قابل فهمی دلواپس اند.

به گفته نیل ریچ که پروفسور همه گیر شناسی و آمار زیستی در دانشگاه کالیفرنیا است، این یافته ها اهمیت کاربردی در مشاوره ژنتیک که برای خانواده ها موثر است، دارد.

بر طبق یک مطالعه جدید در سال 2014  که توسط دانشگاه کالیفرنیا انجام گرفته ،اگر کودک نخست شما اُتیستیک تشخیص داده شده است تقریباً کمتراز یک به سه احتمال دارد کودک دومی که مبتلا به اختلال اُتیسم باشد داشته باشید.

بر اساس پژوهشهایی که توسط پیتر بیرمن و تیم تحقیقاتی اش در مرکز مطالعات علوم اجتماعی دانشگاه کلمبیا انجام شده است، اگر تولد کودک دوم با فاصله ای کمتر از 12 ماه از خواهر یا برادر بزرگتر باشد، احتمال اُتیستیک بودن این کودک 3 برابر بیشتر از خانواده هایی است که فاصله بین تولدهای فرزندانشان بیش از 3 سال است.

این محققان عنوان می کنند که در صورتی که مادر با فاصله ای کم مجدداً بار دار گردد ممکن است بدن او زمان کافی برای احیای مجدد شرایط تعیین کننده بارداری بی خطر را نداشته باشد.

   برطبق اطلاعات بدست آمده از مرکز کنترل و پیشگیری بیماری های امریکا میزان شیوع اُتیسم در امریکا در چهار دهه گذشته ده برابر گردیده و در سال 2006 به 1 کودک در 110 کودک رسیده بود
به همین دلیل مرکز کنترل و پیشگیری امریکا، قاطعانه از خانوادها می خواهد که برای جلوگیری از اختلال اُتیسم زمینه های ژنتیک آن را بررسی نمایند. در خانواده هایی که در آنها کودک اُتیستیکی وجود دارد خطر داشتن یک کودک اُتیستیک دیگر تقریباً 5 درصد است یا یک به بیست است. همچنین این مرکز اذعان می نماید مطالعه بر روی دوقلو های همسان نشان می دهد که اگر یک قل مبتلا به اُتیسم باشد بالای 90 درصد احتمال دارد که قل دیگر نیز از این اختلال متاثر باشد.

به گفته نیویورک تایمز والدینی که یک کودک اُتیستیک دارند در حدود 1 به 5 احتمال دارد که کودک دیگر شان نیز همین اختلال را دارا باشد.  در پژوهشی که در مجله پزشکی کودکان منتشر گردیده، بطور گسترده ای بر روی اطلاعات جمع آوری شده درباره ریسک اُتیسم بین خواهران و برادران مطالعه شده است. بر اساس این پژوهش محققان دنشگاه کالیفرنیا ، 664 کودکی که یک خواهر یا برادراُتیستیک بزرگتر از خودشان داشته اند را از 8 ماهگی تا 36 ماهگی بطور پیوسته مورد بررسی قرار داده اند. در گستره وسیعی از این کودکان یعنی 81 درصد از آنان اُتیسم مشاهده نشده، و تنها در 19 درصد علائم اُتیسم مشاهده گردیده است.

در سال 2011 که میزان شیوع اختلال اُتیسم 1 نفر در هر 68 نفر یعنی یک درصد از جمعیت امریکا بود خطر ابتلای خواهر و برادران افراد اُتیستیک به این اختلال به نسبت کل جامعه بیست برابر بیشتر بود وآمارها نشان می داد که در خانواده هایی که دو یا سه کودک اُتیستیک داشتند نیز این خطر بسیار بیشتر بود.

به گفته آناهد اُکانر تقریبا 1 به 5، خواهر و برادران افراد اُتیستیک ممکن است به این اختلال مبتلا گردند. درصورتیکه در گذشته این تصور وجود داشت که یک به 10 احتمال دارد خواهر یا برادران افراد اُتیستیک به این اختلال مبتلا گردند و این به علت نتایجی بود که از جوامع آماری کوچک به دست می آمد.

به گفته الیسیا هالی دی مدیر تحقیقات محیطی اُتیسم اسپیک ،این یافته ها اطلاعات بسیار ارزشمندی در اختیار خانواده هایی قرار می دهد که یک کودک اُتیستیک دارند و در فکر کودک دیگری اند و اگرچه یک به پنج خطر خیلی بالایی محسوب می گردد ولی 4 نفر از 5 کودک در این خانواده ها نیز ممکن است مبتلا به این اختلال نگردد. 

لازم به ذکر است که مرکز اردیبهشت نیز در حال جمع آوری اطلاعاتی در این زمینه در بین خانواده های اُتیستیک ایرانی می باشد که در آینده نزدیک و با بدست آمدن اطلاعات دقیق تر نتایج آن در اختیار علاقمندان قرار خواهد گرفت.