Head

پژوهشها و تازه های اُتیسم

پرداخت اینترنتی شهریه

مبلغ مورد نظر خود را درج بفرمایید
مبلغ به ریال:
توضیحات :
پرداخت از طریق درگاه شتاب

ورود اعضاء

مرا بخاطر بسپار

شمارشگر بازدیدها

امروز85
دیروز300
هفته1259
ماه5841
کل بازدیدها171952

اشتراک گذاری

Social FaceSocial InliSocial PintSocial TwitSocial Yout

ردیابی چشمی در کودک اُتیستیک

ردیابی چشمی اختلالات اجتماعی کودکان اُتیستیک(اوتیستیک)را پیش بینی می کند

خدیجه کریمی (درمانگر مرکز اُتیسم اردیبهشت)

Bw0206 2

کودکان اُتیستیک از نگاه کردن به چشمها تا حد امکان اجتناب می کنند(تصویر راست)،در صورتی که کودکان سالم به چشمهای افراد نگاه کرده و حالت خیرگی نگاه خود را حفظ می کنند(تصویر چپ)حرکتهای  چشمها در تصاویر بالا با رنگ زرد نمایش داده شده و قسمتهایی که چشمها بر روی آن متمرکز بوده است با دایره های قرمز نمایش داده شده است.   

مطالعات ردیابی چشم در مورد شناسایی چهره ها و اشیاء در بیماران مبتلا به اُتیسم اطلاعات مهمی را به ما در توجه بصری خود به خود به یک صفحه نمایش ارائه کننده محرک، می دهد. در یک مطالعه، از ردیابی چشم جهت بررسی ارتباط با ویژگی های بالینی در کودکان اُتیستیک استفاده شد، این مطالعه برای مقایسه توجه بصری خود به خود به یک صفحه نمایش که نشان دهنده یک چهره و یا یک شی بود، بین 24کودک مبتلا به اُتیسم و 48 کودک سالم در گروه کنترل صورت گرفت. نتایج حاصل شده از این پژوهش نشان داد که به طور کلی افراد اُتیستیک به نسبت افراد سالم مدت زمان کمتری را برای شناسایی تصاویر چهره و اشیاء صرف می کردند. همچنین تاثیر اختلال خیرگی نگاه و نیز شدت اختلال افراد اُتیستیک به طور ویژه در زمان شناسایی تصاویر چهره در مقایسه با تصاویر اشیاء مشهود بود.

بعضی از پژوهشگران اذعان می کنند که اختلال در تعامل اجتماعی با اختلال پردازش صورت مرتبط است. یکی از حوزه هایی که در زمینه پردازش بصری در اُتیسم بسیار مورد مطالعه قرار گرفته، پردازش صورت است و مطالعات ردیابی چشم کمک بزرگی به پژوهش در این زمینه کرده است. بسیاری از مطالعات ردیابی چشم بر استراتژی شناسایی چهره در اُتیسم متمرکز شده اند. یک یافته تایید شده در مطالعات ردیابی چشم این است که افراد مبتلا به اُتیسم در مقایسه با افراد معمولی در نگاه کردن به چهره بیشتر بر دهان مترکز اند تا بر چشمها.

یکی دیگر از کمک های اصلی مطالعات ردیابی چشم این است که امکان مطالعه ارتباط بین توجه بصری به چهره و اشیاء و مشخصات بالینی اُتیسم را فراهم می کنند. کلین و همکاران ارتباط معنی داری بین خیرگی بر دهان و اشیاء و عملکرد اجتماعی یافتند: افزایش تمرکز بر دهان سازگاری اجتماعی بهتر و اختلال اجتماعی کمتر در افراد مبتلا به اُتیسم را پیش بینی می کند در حالی که تمرکز بر روی اشیاء نتیجه عکس دارد(تعامل اجتماعی کمتر و اختلالات ارتباطی بیشتر). علاوه بر این، رایس و همکاران یک ارتباطی بین خیرگی بیشتر بر محیط بی جان و ناتوانی اجتماعی بیشتر کشف کردند. مطالعه اخیر نشان داد که مهارت های پردازش صورت به طور قابل توجهی با میزان توجه به چهره ارتباط دارد. در یک حوزه بالینی دیگر، ساسون و همکارانش نیز عنوان می نمایند که در گروه اُتیسم، شدت علائم رفتارهای تکراری با شناسایی تصاویر اشیاء ارتباط معنا داری دارد.

برخی مطالعات دیگر ردیابی چشم به بررسی ، توجه بصری به چهره ها و اشیاء در اُتیسم و گروه کنترل پرداخته اند. در حالی که پژوهشگران در گذشته هیچ تفاوتی بین گروه ها در توجه بصری به چهره و به  اشیاء نیافته بودند، رایس و همکاران گزارش دادند که خیرگی روی چهره به طور قابل توجهی در اُتیسم نسبت به گروه کنترل کاهش می یابد. تمامی این مطالعات تایید کننده این نکته است که افراد مبتلا به اُتیسم در زمان تعاملات اجتماعی بیشتر به اجزاء فرعی در ارتباط توجه می نمایند، تا به ارتباط چشمی و این مهم می تواند نشان دهنده شدت اختلالات ارتباطی و اجتماعی کودک اُتیستیک در آینده باشد.